Serdecznie witam wszystkich! Strona ta przeznaczona jest tylko dla ludzi odważnych, śmiało stojących w obliczu NIEZNANEGO, nie bojących się NIEPOJĘTEGO, wolnych od ludzkich wyobraźni i mniemań na temat duchowści i Boga oraz celu naszego istnienia. Strona ta nie jest przeznaczona dla zniewolonych tradycją ludzką oraz tych co nie poszukują uczciwie PRAWDY. Tutaj są umieszczone informacje od bezcielesnych, wielowymiarowych ISTOT ŚWIATŁA na temat nadchodzących REWOLUCYJNYCH zmian ŚWIADOMOŚCI ludzkości pomagających w osiągnięciu celu naszego obecnego przeznaczenia, DOSKONAŁOŚCI. Osiągnięcie statusu istoty SUWERENNO-INTEGRALNEJ.

Posts tagged ‘ewangelia’

WYŁOM

Mam trudność z opisaniem tego, co widzę, gdyż brakuje mi słów, widzę to jakimiś zmysłami, które obserwuję, że z jakiegoś powodu pojawiają się u mnie i stają się zwyczajem.
To, co piszę i próbuję opisać to sytuacja wielowątkowa i wielopoziomowa.
To jak mocno zaawansowana matematyka, geometria ze skomplikowanymi obliczeniami i wzorami.
Reasumując poprzednie wpisy, zorientowałem się, że żyjemy w świecie, w światach, iluzji.
Ktoś, kto to stworzył bezpośrednio, na pewno nie jest to znany nam Bóg. Jednak widzę, że pośrednio Bóg brał w tym udział.
Ponieważ ten, kto to stworzył korzysta z sił, energii i wiedzy, jaką udziela Bóg.

W Ewangelii Filipa mamy zapisane takie słowa:
99. Ten świat pojawił się (prawdopodobnie) przez pomyłkę. Ten bowiem, kto go stwarzał, chciał go stworzyć niezachwianym i nieśmiertelnym. Umarł jednak (widocznie) nie osiągając swego. Nie nastąpiła bowiem trwałość tego świata, jak i tego, kto go stwarzał.

Tak jak pisałem wcześniej, Jezus nie zaprzeczył „diabłu”, który twierdził, że ten świat należy do niego.
Z powyższego wersetu widać, że „diabeł” stwarzał świat i w trakcie stwarzania „umarł”, czyli zagłębił się, wniknął w niskie wibracje, zwane złem, i to zło go zmieniło tak, że „umarł”, stracił zdolność przebywania, życia w tzw. „światłości”.
Wg WingMakers „diabeł” był, jest bardzo inteligentną istotą o przenikliwym spojrzeniu i bardzo bystrym sposobie myślenia, widział i widzi możliwości tam, gdzie inni już nic nie widzą.
Wyrafinowana istota, bardzo biegła w sofistyce.
Stał się panem tego świata i wprowadził tzw. „mozół”, który przez tłumaczy Biblii został przypięty Bogu.

Mamy to tak zapisane:
Ks. Habakuka 2:13, Biblia Warszawska
Czyż nie pochodzi to od Pana Zastępów, że ludy mozolą się nad tym, co pożera ogień, a narody trudzą się nad tym, co nie ma wartości?

Ja przy obecnym poznaniu widzę, że ten Pan Zastępów, kojarzący się z Bogiem, to nikt inny jak „diabeł”.
Piszę w cudzysłowie, ponieważ wydaje mi się, że „diabeł” to albo zespół istot, jakaś grupa, albo rasa.
Do końca nie jestem pewien.
W Biblii jest mowa o mnogiej liczbie istot anielskich, które opuściły swój rewir i wznieciły tzw. „bunt”.
To „diabeł” tzw. pomieszał języki na Ziemi, chciał zniszczyć człowieka w potopie, bo przestraszył się widząc, jakie możliwości ma człowiek i co może zrobić, jeśli będzie świadomy swych sił.
Nagle człowiek stał się dla „diabła” zagrożeniem, więc ten wymyślał na bieżąco plan za planem, aż dochodzimy do czasów dzisiejszych.
To, co czytamy w Biblii, którą teraz postrzegam też jako część tego wyrafinowanego planu „diabła”, a jest to tak napisane, by myśląc skrótami myślowymi i dogmatami widzieć to, co „diabeł” chce, by człowiek widział i bronił tego.
I tak, przez takie zręczne oszustwo, człowiek wspiera „diabła” myśląc, że pracuje dla Boga.
„Diabłu” to wystarczy, cel osiągnięty, zasada „Dziel i Rządź” działa.
Jednak istnieją rzesze istot światła, które są poza zasięgiem działania „diabła”.
Potężniejsze, przebywające poza iluzją „diabła”. Biblia określa ich miejsce pobytu jako „najdalsza północ” i tam też aspirował „diabeł”, ale na tyle, co wiemy nie udało mu się tam dostać, bo został „zrzucony” i poprzez pewne ograniczenia, siły oraz moce, nieznane nam, do tej pory uciekając przed nimi „diabeł” osiadł „na powietrzu:

Ks. Izajasza 14:13, Biblia Warszawska
A przecież to ty mawiałeś w swoim sercu: Wstąpię na niebiosa, swój tron wyniosę ponad gwiazdy Boże i zasiądę na górze narad, na najdalszej północy.
List do Efezjan 2:2, Biblia Warszawska
naśladując władcę, który rządzi w powietrzu, ducha, który teraz działa w synach opornych.

Te potężniejsze, pod wszelkimi względami, istoty zobaczyły „Oblicze Diabła”, czyli zorientowały się i doskonale oceniły całą sofistykę tych, co zasiedzieli się w niskich wibracjach.
Te wielkie i potężne istoty, mając potężną siłę, mądrość i kreatywność, nie zaingerowały i nie zakończyły „dzieła diabła”, ale swoim „milczeniem” pozwoliły, by dzieło się kontynuowało, bo zobaczyły potężne możliwości wynikające z tego „buntu”. Dzięki „diabłu” powstały światy o obliczu edukacyjnym, gdzie można nauczyć się wiele na temat sofistyki i naiwności, jakiej uległy istoty żyjące tylko w wysokich wibracjach światła i przez to zostały łatwo i szybko oszukane, i razem z nami ludźmi duża część istot ugrzęzła w tym błocie.
Powstała unikalna możliwość edukacji, jaka może nigdy się już nie wydarzyć.
Powstał potężny poligon doświadczalny.
No i zaistniały jeszcze inne korzyści, jakich ja nie rozumiem, a nie chcę poruszać, bo to jest jak tabu.
Po prostu nie rozumiem do końca osobowości tych istot, a próbując wyjaśnić ich osobowość, byśmy się bardzo zgorszyli, ale to dla tego, że moralność i etyka, jaką znamy, jest inna niż moralność i etyka niebios.
To tak, jak dziecko przyłapie rodziców na seksie i jest przerażone, że tata robi coś mamie, a ta krzyczy i ciężko oddycha, a wiemy jak wygląda prawda. W oczach dziecka wygląda to na krzywdę robioną mamie przez tatę.
Dlatego nie rozumiem postępowania tych istot, chociaż je widzę, dla mnie na razie są zgorszeniem, jakie przemilczam i tłumaczę sobie, że jeszcze nie dojrzałem do tego poziomu inteligencji.
Te istoty postanowiły, że zrobią „dziurę” tzw. „wyłom” w murze, jakim otoczył światy „diabeł”.
Ten mur to podstawa programu tworzącego tą iluzję.
To tak samo jak my programujemy na poziomie podstawowym różne programy i dzięki temu kodowaniu pojawiają się obrazy na ekranach monitorów i dzięki temu możecie teraz czytać to, co piszę.
Istnieje szeroko zakrojony plan uświadamiania ludzkości i przygotowania na zrobienie wyłomu ze strony ludzi, którzy są wewnątrz. Na zewnątrz są te istoty, a my wewnątrz.
Oni na zewnątrz wybijają wyłom, a my mamy to zrobić od środka.
To jak robienie tunelu po obu stronach góry i dzięki inżynieryjnej precyzji obie grupy robotników spotykają się w idealnym środku.
Oni są bardzo cierpliwi i wieczni, realizują plan w tysiącach lat, my w tym czasie umieramy, przychodzą nowi i dalej kontynuują pracę. To tak jak ja żyję już prawie 50 lat i w tym czasie obumarły i urodziły się na mnie i dla mnie niezliczone ilości komórek. Wątroba odnawia się w całości co jakiś czas, inne organy szybciej lub wolniej, ale wynik jest taki, że prawie nic nie mam w sobie starszego niż kilka lat, ponoć oprócz kości reszta odnawia się co kilka tygodni do kilku miesięcy. Nadal wyglądam z lekkimi zmianami tak samo i nadal kontynuuję życie, a w tym czasie komórki umierają i powstają nowe.
Wracając, Oni są na zewnątrz, my w środku.
No i przypominają mi się takie słowa Jezusa, zapisane w ewangelii  Tomasza:

22 Jezus zobaczył malców pijących mleko. Rzekł do swych uczniów: „Te maleństwa pijące mleko podobne są do tych, którzy weszli do królestwa”. Spytali Go: „Jeśli staniemy się małymi, wejdziemy do królestwa?” Odrzekł im Jezus: „Wejdziecie, jeśli macie zwyczaj czynić dwa jednością i stronę wewnętrzną czynić tak, jak stronę zewnętrzną, a stronę zewnętrzną tak, jak wewnętrzną, stronę górną jak stronę dolną, i jeśli macie zwyczaj czynić to, co męskie i żeńskie jednością, aby to, co jest męskie nie było męskim, a to, co jest żeńskie nie było żeńskim; jeśli będziecie mieli zwyczaj czynić oczy jednym okiem, a jedną rękę dacie w miejsce ręki i nogę w miejsce nogi, i obraz w miejsce obrazu – wtedy wejdziecie do królestwa”.

No i to jest informacja zakodowana, ale powoli coś tam zaczynam jarzyć, bo patrzę i poszukuję istoty rzeczy.

105. Nie wszystkim tym, którzy posiadają ciało, udaje się poznać swoją Istotę. Ten, kto nie może poznać swej Istoty, nie może wykorzystać danych mu dla rozkoszy możliwości.
Jedynie ci, którzy poznali swoją Istotę, będą naprawdę zaznawać rozkoszy.

Widzicie tu słowo „rozkoszy”.
Wrócę na chwilę do moralności i etyki niebios, tego tabu, tych istot wyższych, widzę w nich coś jakby taki styl życia, jakby cecha charakterystyczna, jakby pokarm, jakim jest rozkosz.
Rozkosz wiąże się z naszymi emocjami, jakie wydzielamy w różnych sytuacja i to nie chodzi o miłe i dobre, ale i o te przerażające. Te istoty jakby to piły i jadły w jakiś sposób, i doznawały z tego powodu satysfakcji.
Ale to jest trudny temat i wolę tylko zarysować go, obawiam się mówić więcej, ci, co znają go wiedzą o czym mówię.

Wracając do ewangelii Tomasza, jak to się wydarzy, że powstanie ten wyłom, który zakończy ten okres istnienia i rozpocznie się nowy etap.

18 Rzekli uczniowie do Jezusa: „Powiedz nam, w jaki sposób nastanie nasz koniec?” Odrzekł Jezus: „Odkryliście już początek, aby poszukać końca; tam bowiem, gdzie jest początek, tam będzie i koniec. Błogosławiony, kto stanie na początku – pozna koniec i nie zakosztuje śmierci”.

No i poniżej mowa o inkarnowanych istotach jako ludzie, no i tajemnicze 5 drzew.

19 Rzekł Jezus: „Błogosławiony ten, który istniał zanim się stał. Gdy będziecie moimi uczniami i będziecie słuchać słów moich, te kamienie będą wam służyły. Pięć drzew bowiem macie w raju. Nie poruszają się latem ani zimą, a liście ich nie spadają. Kto je pozna, ten nie zakosztuje śmierci”.

Wszystko jest w nas i tego właśnie obawiał się, i bardzo się przestraszył ten, co straszy, czyli „diabeł”:

70 Rzekł Jezus: „Gdy pozwolicie powstać tamtemu, co jest w was, wtedy to, co macie, uratuje was. Jeśli nie istnieje tamto, co jest w was, wtedy to, czego nie macie w sobie, uśmierci was”.

To, co opisuję, już jest po części jakby kodowaną informacją i dotrze do tych, co są „godni”, czyli weszli na drodze rozwoju na pewien poziom i dzięki temu wchodzeniu uzyskali zmysły umożliwiające im osiągnąć ten poziom i wspinać się dalej.

Na koniec opiszę jak to można opacznie zrozumieć wyłom.
W kulturze niebios wyłom to Brama Niebios, jaką jest Jezus Chrystus i dzięki niemu możemy wyjść na zewnątrz, a nawet wrócić do naszego świata.

Ew. Jana 10:9, Biblia Warszawska
Ja jestem drzwiami; jeśli kto przeze mnie wejdzie, zbawiony będzie i wejdzie, i wyjdzie, i pastwisko znajdzie.

Natomiast w kulturze chrześcijańskiej wyłom kojarzy się z czymś złym, co należy szybko zamurować tak, by nikt nie przeszedł przez wyłom.
Mój znajomy z dawnych lat prowadzi kościół i mottem jego działania jest ten poniższy werset z Biblii:

Ks. Izajasza 58:12, Biblia Warszawska
Twoi ludzie odbudują prastare gruzy, podźwigniesz fundamenty poprzednich pokoleń i nazwą cię naprawiaczem wyłomów, odnowicielem, aby w nich można było mieszkać.

No i rzeczywiście tak jest, przez jakiś czas byłem w strukturze jego kościoła i rzeczywiście walczy on i „jego ludzie” z każdym, kto dostrzega „wyłom” takim, jakim on jest naprawdę.

Mój kolega z radością i w dobrej wierze wspiera system „diabła” wierząc, że służy Bogu.

Ja teraz już nie tylko rozumem i logiką się kieruję, ale także cnotami serca jak: zrozumienie, wdzięczność i dzielność, i dzięki temu mam zwyczaj bycia w  stałym, komfortowym dostępie do płynnej kreatywnej inteligencji, która w każdych warunkach radzi sobie bardzo dobrze.

Reklamy

MOCARZE

Ostatnio nasiliło się w moim życiu dużo różnego rodzaju tzw. problemów. Kiedyś odbierałem taki stan rzeczy jako atak diabła czy demonów, dzisiaj moja świadomość jest na dużo większym poziomie i już nie ulegam takiemu płytkiemu i błędnemu rodzajowi myślenia, który uniemożliwia prawidłowe spojrzenie na materię i duchowość.

Natłok zdarzeń, „niekorzystnych” dla mnie, oczywiście niekorzystnych wg mojego systemu wartości, traktuję jako inspirację do szukania lepszych sposobów rozwiązywania i zapobiegania różnego rodzaju problemom. Teraz nie widzę w tym żadnej złośliwości ani działania jakichś złych sił duchowych.

Na dzisiaj wiem, że to odpowiednia klasa, działających w ukryciu, istot duchowych reżyseruje w naszym życiu różnego rodzaju problemy. Oni je tak nie nazywają, mówią o nich – bodźce, a my mówimy – problemy. Oni wysłuchują prośby ludzi, którzy nieświadomi sytuacji modlą się do Boga prosząc: „daj mi pełnię życia”. Ludzie myślą wtedy o mocach, o mistyce, o cudach, znakach itp. A te istoty wysłuchują, w imieniu Boga, takich nierozsądnych ludzi i odpowiadają na ich modlitwy. Ich odpowiedź to – „pełnia życia”, czyli: problemy, trudności, choroby ciała, umysłu, nieszczęścia i poprzez te narzędzia otwierają umysł człowieka i jeśli człowiek rozpozna „czas swojego nawiedzenia”, to rozpoczyna się wzniosła edukacja i do tej części „pełni życia” dochodzą, poprzez zmianę świadomości, dalsze etapy „pełni życia”, tzn. rozum, logika, rozsądek, rozwaga, cierpliwość, wytrwałość, zaufanie, mądrość, intuicja duchowa, wnikliwość itp. itd. Wtedy taki osobnik, wyposażony w takie siły nadziemskie, żyje dosłownie „pełnią życia” i panuje nad siłami duchowymi i materialnymi. Jednak zanim to się stanie, przechodzi proces zmieniający świadomość i ta świadomość widzi już świat, ludzi, wszechświaty i siły duchowe w całkiem innym świetle niż przyjęte jest to na Ziemi.

Wracając do moich „problemów”.
Z początku próbowałem rozwiązać te „problemy” wg sił, jakie już poznałem, ale mówiąc mitologicznie: w miejsce jednej głowy wyrastały inne. Zobaczyłem, że te „bodźce” są pochodzenia poza ziemskiego, wtedy skupiłem uwagę na nich w inny sposób i szukałem źródła ich pochodzenia.
Kiedy w natłoku zajęć i „problemów” uciszy się psychikę, skupi się i wyizoluje myśli, oraz zapanuje się nad naszym największym organem, z którego pochodzi duchowość – nad mózgiem – mieszkaniem umysłu, wtedy zanikają zagłuszające fale i istnieje możliwość, że ujrzy się coś, co działa w ukryciu, w tle.
Tak też zrobiłem, uciszyłem umysł, wyizolowałem emocje od uczuć oraz myśli od instynktów, uświadomiłem sobie, że nie rozwiążę tych „problemów” w „tradycyjny” już mi znany sposób, tylko poprzez nowe metody, nowe narzędzia psychiki, filozofii i energie duchowe.
Dopiero wtedy zobaczyłem bardzo silne duchowo istoty. Były zajęte jakąś bardzo absorbującą pracą. Będąc podłączony do sieci Ducha, ściągnąłem, jak się ściąga z internetu, informację o tych istotach.
Przekaz był bardzo krótki, ale wywarł na mnie wielkie wrażenie i wzbogacił moją świadomość na temat sił duchowych.
Widziałem pracę zaledwie kilku istot. Były bardzo skupione na tym, co robiły. A to, co robiły jest dla człowieka na Ziemi kompletnie niepojęte, bo nic z tych działań nie jest znane na Ziemi, nawet nie mamy nic podobnego, nawet prymitywnego, by coś porównać. Biblia mówi, że na następnym etapie wieczności  doświadczymy tego, co oko nie widziało, ucho nie słyszało i serce nie poczuło.
Duch mi wyjaśnił kim są te istoty i co robią, i ja pomimo, że pierwszy raz to widziałem, zrozumiałem.
Jestem świadomy, że te zrozumienie pochodzi od Ducha.
Czułem się jak jakiś człowiek z dopiero co odkrytego dzikiego plemienia w XXI wieku, który właśnie zobaczył pierwszy raz na oczy białego człowieka, samochód, telefon, TV itp.
Zrozumiałem, że te potężne istoty regulują energiami kosmicznymi, które wpływają na nastroje i emocje, myśli i trendy mody i upodobania, uciszają narody i wzburzają. Te istoty regulują siłami grawitacji i innymi nieznanymi na Ziemi siłami, dzięki którym budują światy, dbają o nie, chronią je i rozwijają. Regulują pracę gwiazd, systemów, galaktyk. Usuwają to, co zbędne i uszkodzone, a w te miejsce stwarzają żywe siły. Zaskoczeniem dla mnie było to, że wszystko co robią, robią swoim umysłem. Nie posługiwali się jakimiś urządzeniami. Wszystko co robili, robili jakby myślami, jednak nie do końca, bo oni posługiwali się jakimś niedostępnym dla nas obecnie rodzajem świadomości. Jakby pracował umysł, ale myśli brały znikomy udział w tej pracy. Coś jakby siła woli, coś na ten kształt. Po prostu oni co chcieli, to się działo, jakby wszystko czekało na impuls z ich umysłu i reagowało wg tego impulsu. Trochę trudno mi to wyjaśnić, bardziej to rozumiem, ale brakuje mi porównań. Zobaczyłem, że te istoty mają twórcze myślenie. Wszystko we wszechświecie było im posłuszne. Zaciekawiło mnie to, w jaki sposób myślami czy stanem świadomości można sterować.
Zrozumiałem, że te istoty są rozwojowe, i że dzięki pilności, uwadze i determinacji osiągnęły taki poziom, i co więcej, rozwijają się jeszcze bardziej i coraz więcej poznają nieznane im siły i prądy Ducha, i kiedy je poznają, to stają się jeszcze większymi istotami panującymi nad coraz to większym obszarem różnorodnego życia.
Pokazano mi ich początki. Pochodzili ze światów rozwojowych, podobnych do Ziemi. Urodzili się fizycznie z kobiety, jak my na Ziemi. Żyli każdy w innym świecie, w tym samym „czasie”. Przechodzili proces „szczenięcych lat”, głupoty, buntu wobec rodziców, systemu władzy itp. Byli uzależnieni od wielu nałogów. Na Ziemi nawet nie są znane te nałogi. Chorowali, cierpieli, wyzywali niebiosa, żądali śmierci. Jednak, dzięki wytrwałej pracy przybocznych Duchów Boga, usłuchali, każdy z osobna, ten głos i podążyli za nim, a ten poprzez szereg prawd doprowadził ich do równowagi psychicznej i siły duchowej. Te istoty są bardzo wyrozumiałe, to tacy arbitrażowi sędziowie, sami przeszli podobną do nas drogę. Zresztą ten model rozwoju widać w Nowym Testamencie. Jezus Chrystus narodził się z kobiety i musiał rozpoznać Boga i nabyć sił duchowych, i zwykłej ludzkiej mądrości. W Biblii mamy to zapisane w archaicznym słownictwie:

Ew. Łukasza 2:52, Biblia Warszawska
Jezusowi zaś przybywało mądrości i wzrostu oraz łaski u Boga i u ludzi.

Wracając do istot, to są oni dla nas bardzo wyrozumiałe. Doskonale rozumieją nasze emocje, cierpienia, porażki, niemoc, bezradność, nadzieje, radości, szczęście itp. Dla nich operowanie siłami duchowymi wygaszającymi silne emocje, dającymi mądrość, rozwagę i wnikliwość to pestka.
Oni żyją w nurcie Ducha. Przez nich przepływa Duch. My ludzie lubimy emocje, nawet jeśli są głupie, takie jak zazdrość, złość, gniew i chętnie im służymy, i dajemy się im prowadzić. A to są energie wyczerpujące równoważące siły duchowe i za długie przebywanie w takich niskich emocjach i nie uzupełnianie przeciwstawnych sił duchowych grozi pochłonięcie ciała i umysłu w takie niskie stany ducha. I wtedy zmienia się chemia w naszym organizmie i często można chwilowo przywrócić do równowagi takiego człowieka tylko przez farmakologię, ale jeśli w tym czasie „normalności farmakologicznej” nie uda się umysłowi zapanować nad emocjami, to one, po ustaniu działania farmakologicznych środków, przybierają na sile z podwójną i potrójną mocą. Ktoś stojący obok, słabo znający siły duchowe, powie: „został opętany przez złego ducha”.
To nie jest opętanie, to uszkodzenie umysłu, awaria świadomości, podobna do fatamorgany.
Istoty te nie ulegają emocjom, one je budują.
Zobaczyłem, że kochają się nawzajem, przyjaźnią się, ale ta przyjaźni jest czysta, wolna od samolubstwa.
Są we wszystkim rozważne i sprawiedliwe.
Powstają pomiędzy nimi nieporozumienia, ale zawsze szukają doskonalszej drogi do rozwiązania wszelkich nieporozumień. To są istoty rozwojowe i każde doświadczenie tworzy osobowość, i często inna osobowość, która nie przeszła takiego doświadczenia, może nie zrozumieć innej, co przeszła, i wtedy powstają nieporozumienia, szczególnie jeśli pracuje się w grupie.
Praca tych istot w większości jest dla nas na razie niezrozumiała i niepojęta. O tej pracy mamy tak napisane:

Ks. Kaznodziei Salomona 5:7, Biblia Warszawska
Jeżeli widzisz, że w kraju ubogi jest gnębiony i że prawo i sprawiedliwość są gwałcone, nie dziw się temu, bo nad wysokim czuwa wyższy, a jeszcze wyższy nad tamtymi.

Myślę, że nawet byśmy tę pracę odebrali jako coś złego, dlatego, że nie rozumiemy wielu sposobów myślenia Boga, my w ogóle nie wiemy kto to jest Bóg.
Ta wiedza, co niesie chrześcijaństwo czy inne religie, jest tylko zarysem. Na niej nie można polegać, jest niewiarygodna i raczej, jak widać, wywołuje chaos i dezorientację.
To dopiero Syn, jak uzna, to informuje człowieka o tym, kim jest Bóg, i to nie grupowo, a każdego indywidualnie.

Ew. Łukasza 10:22, Biblia Warszawska
Wszystko jest mi przekazane przez Ojca mojego i nikt nie wie, kto to Syn, jak tylko Ojciec, a kto Ojciec, jak tylko Syn, i ten, komu Syn zechce to objawić.

Żyjemy w wielkim świecie i przed nami mnóstwo fascynujących odkryć i przemian świadomości, która tworzy naszą osobowość. Mamy na to wieczność. Jesteśmy otoczeni zewsząd przyjaznymi nam istotami.

Jeśli chcemy żyć wiecznie, musimy uświadomić sobie ewangelię Jezusa Chrystusa, że człowiek jest dzieckiem Boga, czyli Bóg jest Ojcem naszym i mieszkamy w wielkim kosmosie, czyli jesteśmy obywatelami wszechświata, a wszyscy mieszkańcy tego kosmosu są naszym rodzeństwem. Taka świadomość zmienia i wypędza z umysłu wiele „demonów”, czyli złych, niewłaściwych poglądów, które prowadzą do podziałów i uniemożliwiają właściwe spojrzenie na świat w całej jego pełni.

NOWA RASA

Obecnie, od miesiąca jestem w trakcie intensywnego nauczania, prowadzonego przez moich opiekunów duchowych, reprezentujących Chrystusa Jezusa. Przedstawiany jest mi sposób myślenia niebios. Często jest on szokujący i zaskakujący mnie. W ostatnich dniach przedstawiono mi plan stworzenia NOWEJ RASY. O tym planie mamy napisane w Biblii, ale bez pomocy Ducha Prawdy nie jesteśmy w stanie zobaczyć tego planu. Jest on po prostu zakryty. Można zobaczyć go tylko poprzez objawienie Ducha Prawdy.
Ta strona internetowa jest prowadzona jako dziennik moich osobistych doświadczeń z kontaktu z wyższymi istotami reprezentującymi Jezusa Chrystusa. Nie jest to jednak strona dla ludzi ortodoksyjnie religijnych oraz fanatyków religijnych ani dla ludzi słabych i lękliwych duchowo, ślepych duchowo, a przede wszystkim nie dla leniwych, którzy nie chcą szukać prawdy. Już dawno zrozumiałem, że takie słowa jak Bóg, Ojciec, Syn, Duch Święty, Duch Prawdy, aniołowie itp., można pojmować inaczej, całkowicie odmiennie niż jak pojmują je ludzie fanatycznie czy ortodoksyjnie religijni, którzy już z gruntu są ślepi duchowo i wszystko widzą przez fałszywy pryzmat, i dlatego nie pojmują nauki o Prawdzie ani nie są w stanie zobaczyć Boga.
Jezus mówił o takich ludziach tak:

Ew. Mateusza 15:14, Biblia Warszawska
Zostawcie ich! Ślepi są przewodnikami ślepych, a jeśli ślepy ślepego prowadzi, obaj w dół wpadną.

Nauki Jezusa, kiedy przebywał na Ziemi, były rewolucyjne i wywoływały fale zgorszenia. Jezus to widział i powiedział:

Ew. Mateusza 11:6, Biblia Warszawska
A błogosławiony jest ten, kto się mną nie zgorszy.
Ew. Jana 16:12, Biblia Warszawska
Mam wam jeszcze wiele do powiedzenia, ale teraz znieść nie możecie;

Ta strona jest dla odważnych, nie lękających się poszukiwaczy prawdy i wyższej duchowości.
Wracając do tematu wpisu, postaram się szybko w prosty sposób wyjaśnić to, co mi przekazano.
W Biblii, w księdze Objawienia mamy zapisaną tajemniczo naszą przyszłość.
Jest tam mowa o wielu sprawach nas dotyczących, ale przede wszystkim rzuca się w oczy straszny obraz tzw. „ostatnich czasów ludzkości”. Wg tej księgi, Bóg postanawia posłać na Ziemię aniołów zagłady posługujących się siłami natury. Wygląda też na to, że siły natury to aniołowie.
Jaki cel jest takiego przedsięwzięcia?
Usunąć ludzkość z planety Ziemia. Tak jak usunięto z Ziemi dinozaury.
Takie oczyszczenie.
Przygotowanie gruntu dla następnego planu, ale jakiego?
Ludzie żyjący na Ziemi mają być wyniszczeni przez głód, zarazy, kataklizmy natury, ingerencję z kosmosu. Np. biblijna Księga Habakuka zawiera dokładny obraz ataku na Ziemię i ludzkość ze strony istot z kosmosu. Księga Objawienia mówi o tym, że zanim dojdzie do zniszczenia ludzkości, Bóg przy pomocy swoich aniołów stworzy na Ziemi NOWĄ RASĘ ludzkości. Odporną na wszelkie zarazki i kataklizmy. Zanim nie powstanie ta RASA, nie dojdzie do masowego ataku na Ziemię, ponieważ zginęliby wszyscy.

Widzę, że historia zatoczyła koło. Zanim Noe nie przygotował się, nie nastąpił potop. Kiedy Noe został doskonale przygotowany na nadchodzący kataklizm, wtedy ten kataklizm nastał. Dzień po dniu, dzień po dniu Ziemia została zalana wodą, a ci, co nie byli odpowiednio przygotowani do nowego rodzaju kataklizmu, jaki jeszcze nie był na Ziemi, wyginęli. Dla ówczesnych Noemu, wiadomość o tym, że z góry, z nieba będzie spadała woda była absurdalna i wywoływała salwy śmiechu i drwin. Pewnie myśleli, że Noe zwariował. Wtedy był taki klimat, że nie padały deszcze tylko rosa zwilżała ziemię, a woda była widziana tylko w rzekach, morzach i ocenach. Woda w górze, na niebie to był absurd. Dzisiaj taka wiadomość nie robi na nas wrażenia. Z DOŚWIADCZENIA wiemy, że tak jest. Jesteśmy w trakcie realizacji planu stworzenia NOWEJ RASY ludzi, odpornej na zarazki, kataklizmy oraz na ingerencję z kosmosu.
O NOWEJ RASIE mamy zapisane w Biblii tak:

Objawienie Jana 7:3, Biblia Warszawska
Nie wyrządźcie szkody ani ziemi, ani morzu, ani drzewom, dopóki nie opatrzymy pieczęcią sług Boga naszego na czołach ich.

Opatrzenie pieczęcią na czołach. Wyjaśniono mi, że jest tu mowa o NADŚWIADOMOŚCI. Chrystus jest NADŚWIADOMOŚCIĄ. Jest to silna boska świadomość, która jeśli natrafi na ludzką prymitywną świadomość chętną do asymilacji, wtedy ludzka świadomość zostaje przemieniona. NOWA RASA będzie miała odmienną świadomość, tzw. „pieczęć na czole”.
NADŚWIADOMOŚĆ rządzi wszelką świadomością i energią.
Opiszę przykład działania takiego rodzaju NADŚWIADOMOŚCI w następnym wpisie pt. MATERIALNI SYNOWIE BOGA.

NOWĄ RASĘ będą przygotowywać aniołowie Boga. Dopóki NOWA RASA nie powstanie, nie dojdzie do żadnych kataklizmów. Kiedy NOWA RASA będzie gotowa i odporna na wszelkie zmiany, wtedy one nadejdą i ci, co nie zostali przygotowani, po prostu zostaną zmieceni, jak zmiata się błoto z ulicy. Potem już aniołowie zagłady skupią się tylko i wyłącznie na ludziach bez pieczęci.

Objawienie Jana 9:4, Biblia Warszawska
I powiedziano im, aby nie wyrządzały szkody trawie, ziemi ani żadnym ziołom, ani żadnemu drzewu, a tylko ludziom, którzy nie mają pieczęci Bożej na czołach.

Zostaną tylko „opieczętowani” i oni zostaną znowu zmodyfikowani genetycznie z istotami z niebios.
Mamy to tak zapisane w Biblii:

List do Efezjan 1:10, Biblia Warszawska
Tajemnicę woli swojej, aby z nastaniem pełni czasów wykonać ją i w Chrystusie połączyć w jedną całość wszystko, i to, co jest na niebiosach, i to, co jest na ziemi w nim,

Podwaliny pod NOWĄ RASĘ na Ziemi Jezus zaczął tworzyć już kiedy sam tutaj żył.
Ewangelia Jezusa Chrystusa, kiedy był na Ziemi, była bardzo prosta, mówiła:
KRÓLESTWO NIEBIOS przybliżyło się do ludzi, jest dostępne poprzez uwierzenie w synostwo Boskie,
wszyscy ludzie są dziećmi Boga, wystarczy w to uwierzyć, a ta wiara zmieni świadomość ludzkości.
Mówił, że Bóg kocha wszystkich ludzi bez wyjątku, więc nie ma powodu kryć się przed Bogiem.
Wszelki lęk przed Bogiem jest wynikiem wyobcowania, wynikającego z braku wiary, że jest się synem Boga.
Po prostu nie ma w tym żadnej magii. Bóg nie jest krwiopijcą, żądającym zadośćuczynienia w postaci ofiary ze swojego syna na krzyżu. Takie rozumowanie, że Bóg żądał ofiary już świadczy o odłączeniu świadomości ludzkiej od Boskiej.
W całej Ewangelii chodzi głownie o zmianę świadomości w NADŚWIADOMOŚĆ.
Jeśli to widzicie to znaczy, że jesteście na drodze życia.

Ew. Mateusza 7:14, Biblia Warszawska
A ciasna jest brama i wąska droga, która prowadzi do żywota; i niewielu jest tych, którzy ją znajdują.

Widzicie, jak można te same wersety biblijne rozumieć.
Ważne, by je widzieć tak jak je widzi Bóg, bo On jest ich stwórcą i wykładowcą.

Ks. Izajasza 55:9, Biblia Warszawska
Lecz jak niebiosa są wyższe niż ziemia, tak moje drogi są wyższe niż drogi wasze i myśli moje niż myśli wasze.

Jak widać z powyższych wersetów, sami tego nie dokonamy, jest to niemożliwe. Dlatego Bóg posłał nam pomoc w postaci swojego Syna, który posługuje się potężną rzeszą istot niebiańskich, które mają nas przygotować do nadchodzących wydarzeń. Wielu, nie rozpoznających Boga ani Jego Syna, oraz całego KRÓLESTWA NIEBIOS, drwi sobie z aniołów i z jakiegoś powodu twierdzi, że aniołowie są im obcy i nie potrzebni, bo oni są prowadzeni przez Ducha Świętego, do nich mówi Bóg i mają tylko jednego pośrednika do Boga, Jezusa Chrystusa. No i to prawda, że Jezus jest JEDYNYM pośrednikiem pomiędzy ludźmi a Bogiem, ale zapominają, że Jezus utożsamia się ze swoimi legionami aniołów, którzy działają pod przewodnictwem Jego Ducha Prawdy i reprezentują Go osobiście na Ziemi. Więcej, Jezusa reprezentują WŁADZE I MOCE, a to są jeszcze potężniejsze klasy istot duchowych.

1 List Piotra 3:22, Biblia Warszawska
Który wstąpił na niebiosa, siedzi na prawicy Bożej, a poddani mu są aniołowie i zwierzchności, i moce.

To właśnie ci aniołowie pieczętują czoła, przekształcają świadomość w NADŚWIADOMOŚĆ, a ta jest odporna na wszystko, ponieważ jest to rodzaj wyższej ŚWIADOMOŚCI, jakim posługuje się i jest nią sam Chrystus.
NOWA RASA będzie świadomością czynić to, co czyni się teraz w pocie czoła. Nie będzie potrzebować telefonów komórkowych do kontaktu ze sobą. Pojazdów do poruszania się. Coś takiego jak choroby znikną, bo nie będą miały do swojego rozwoju środowiska.
Wtedy można będzie powiedzieć, że Bóg otarł łzy z oczu ludzi.

Objawienie Jana 21:4, Biblia Warszawska
I otrze wszelką łzę z oczu ich, i śmierci już nie będzie; ani smutku, ani krzyku, ani mozołu już nie będzie; albowiem pierwsze rzeczy przeminęły.

Analogicznie jest z dzieckiem, które z jakiegoś powodu płacze, ryczy i smarki mu ciekną z nosa, bo uwierzyło w jakąś wiadomość. My rodzice tak ocieramy dzieciom łzy z oczu, że kiedy płaczą, tłumaczymy im nasz sposób myślenia i wtedy w dziecku powstaje nowa nadzieja, i przestaje płakać i już się cieszy. W ten sposób ocieramy mu oczy z płaczu i tworzymy uśmiech na buzi. Po prostu przedstawiamy im nasz sposób myślenia, zmieniamy im chwilą świadomość, a przestają płakać i zaczynają się śmiać, bo uwierzyły w naszą wiadomość.
No właśnie tacy mamy być, jak dzieci.

Ew. Łukasza 18:17, Biblia Warszawska
Zaprawdę, powiadam wam, kto nie przyjmuje Królestwa Bożego jak dziecię, nie wejdzie do niego.

Zmiana osobowości poprzez wyższy poziom świadomości, zbudowanej na bezkrytycznym, niczym nie zahamowanym ani ograniczonym kontakcie z Bogiem.

Nie istnieje żadna przeszkoda, która uniemożliwiałaby szczerze wierzącemu człowiekowi stały kontakt z Bogiem.

Wszelkie inne poglądy na ten temat z pozoru wyglądają na pobożne czy słuszne, ale ich owocem jest dystans i wyobcowanie człowieka wobec Boga, a to już nie jest czynienie woli Boga, którą objawił poprzez misję ziemską swego Syna.

Ew. Mateusza 7:20, Biblia Warszawska
Tak więc po owocach poznacie ich.

Otworzą się nowe, do tej pory niedostępne możliwości i ujrzymy to, czego serce nie odczuło, ani na myśl nie przyszło, ujrzymy to, co jeszcze oko ludzkie nie widziało. Takie jest dziedzictwo, przeznaczenie NOWEJ RASY, czyli ludzkości o zmodyfikowanej świadomości.
Widzicie ten plan przywrócenia nas do pierwotnego stanu, sprzed upadku świadomości, który to upadek wprowadził nas w czasy mroku nieświadomości?
Ja go widzę coraz wyraźniej i widzę, że nie tylko przywrócenie do pierwotnego planu, ale i coś więcej jest szykowane. Nowy rodzaj, NOWA RASA Synów Bożych.
W ten plan Boga pragną wejrzeć mieszkańcy niebios.

1 List Piotra 1:12, Biblia Warszawska
… a są to rzeczy, w które sami aniołowie wejrzeć pragną.

Oni też są w trakcie przemiany.

POSTĘP

W Biblii, w Ewangelii wg Mateusza, jest zapisana przypowieść, jaką Jezus Chrystus przedstawił w celu uświadomienia wymagań, jakie stawia Bóg Ojciec swoim dzieciom. Ja w tej przypowieści odnajduję dzisiejszy formalny kościół chrześcijański z wieloma odłamami.

25:14  Będzie bowiem tak jak z człowiekiem, który odjeżdżając, przywołał swoje sługi i przekazał im swój majątek.
25:15  I dał jednemu pięć talentów, a drugiemu dwa, a trzeciemu jeden, każdemu według jego zdolności, i odjechał.
25:16  A ten, który wziął pięć talentów, zaraz poszedł, obracał nimi i zyskał dalsze pięć.
25:17  Podobnie i ten, który wziął dwa, zyskał dalsze dwa.
25:18   A ten, który wziął jeden, odszedł, wykopał dół w ziemi i ukrył pieniądze pana swego.
25:19  A po długim czasie powraca pan owych sług i rozlicza się z nimi.
25:20  I przystąpiwszy ten, który wziął pięć talentów, przyniósł dalsze pięć talentów i rzekł: Panie! Pięć talentów mi powierzyłeś. Oto dalsze pięć talentów zyskałem.
25:21  Rzekł mu pan jego: Dobrze, sługo dobry i wierny! Nad tym, co małe, byłeś wierny, wiele ci powierzę; wejdź do radości pana swego.
25:22  Potem przystąpił ten, który wziął dwa talenty, i rzekł: Panie! Dwa talenty mi powierzyłeś, oto dalsze dwa talenty zyskałem.
25:23  Rzekł mu pan jego: Dobrze, sługo dobry i wierny! Nad tym, co małe, byłeś wierny, wiele ci powierzę; wejdź do radości pana swego.
25:24  Wreszcie przystąpił i ten, który wziął jeden talent, i rzekł: Panie! Wiedziałem o tobie, żeś człowiek twardy, że żniesz, gdzieś nie siał, i zbierasz, gdzieś nie rozsypywał.
25:25  Bojąc się tedy, odszedłem i ukryłem talent twój w ziemi; oto masz, co twoje.
25:26  A odpowiadając, rzekł mu pan jego: Sługo zły i leniwy! Wiedziałeś, że żnę, gdzie nie siałem, i zbieram, gdzie nie rozsypywałem.
25:27  Powinieneś był więc dać pieniądze moje bankierom, a ja po powrocie odebrałbym, co moje, z zyskiem.
25:28  Weźcie przeto od niego ten talent i dajcie temu, który ma dziesięć talentów.
25:29  Każdemu bowiem, kto ma, będzie dane i obfitować będzie, a temu, kto nie ma, zostanie zabrane i to, co ma.
25:30  A nieużytecznego sługę wrzućcie w ciemności zewnętrzne; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.

Jesteśmy wezwani do ciągłego postępu. Nieustannego rozwoju i niestrudzonego poszukiwania prawdy. Z prawdy w głębszą prawdę. Kiedy wejdziemy na jeden stopień prawdy, objawiany jest nam następny. W ten sposób zmierzamy do centrum, do źródła, a przewodnikiem jest sam Duch Ojca. Jednak, jak w tej przypowieści, jeden ze sług nie korzystał z talentu, jaki otrzymał, tylko starał się go zachować w stanie nienaruszonym.

W Ewangelii wg Łukasza leniwy sługa wypowiada się tak:
19:20 A inny przyszedł i rzekł: Panie, oto mina twoja, którą trzymałem w chustce.

Ten sługa został przez Pana nazwany złym i leniwym, i przypomina mi on kościół chrześcijański, który bazuje na tradycji, dogmatach i nie stara się szukać głębszych prawd, i dążyć do doskonałości ducha, podnosić poprzeczkę moralności i wiary, zdobywać coraz to większą świadomość prawdy.

Dzisiaj ten kościół na rozliczeniu przed Panem powiedziałby:
„Dałeś mi modlitwę w twoim imieniu, chrzest w twoim imieniu, wieczerzę na twoją pamiątkę, przykazania, itp. itd. Nic z tego nie straciliśmy, wszystko, co dałeś mamy do tej pory, oto twoje. Popatrz, nic nie straciliśmy, chrzcimy w twoim imieniu, modlimy się w twoim imieniu, od momentu jak odszedłeś nic się nie zmieniło, nic nie straciliśmy, itd. itp.”
Reakcję Pana znamy w powyższych cytatów z ewangelii.

W innym miejscu Jezus pokazuje w jaki sposób można pomnażać talenty.

Ew. Mateusza 18:3, Biblia Warszawska
I rzekł: Zaprawdę powiadam wam, jeśli się nie nawrócicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do Królestwa Niebios.

Ew. Marka 10:15, Biblia Warszawska
Zaprawdę powiadam wam, ktokolwiek by nie przyjął Królestwa Bożego jak dziecię, nie wejdzie do niego.

Dziecko jest wolne od uprzedzeń, ma chłonny umysł, chętny do nauki. Nie ma skrystalizowanych poglądów, które nie pozwalają mu na dalszy rozwój. Ciągle się rozwija intelektualnie. Nie stawia sobie granic.
Wierzy i ufa. Docieka i próbuje zrozumieć. Po prostu instynktownie robi wszystko to, co jest niezbędne do rozwoju. Zadaje pytania, bo chce zrozumieć, docieka.
Utwardzone poglądy, dogmaty, tradycja, tzw. doświadczenie, stoją w opozycji do rozwoju.
Ostatnio pewien człowiek powiedział mi, że w jego kościele ewangelicznym każdy, kto szuka coś więcej niż jest uznane przez władze kościoła, szuka jakichś głębszych interpretacji i zadaje pytania, jest traktowany jako ten, co odstąpił od Boga i jest zwiedziony.
Niestety sam tego doświadczam.
Dla tych, co zakopali talent, każdy, kto obraca talentami, jest zwiedziony.

Prawdziwy uczeń Chrystusa nigdy nie przestaje być uczniem.
Tylko uczeń uczy się i poznaje nieskończoność.
Tej świadomości brakuje wielu tzw. chrześcijanom i grupom religijnym.

Sam Jezus powiedział:
Ew. Jana 16:12, Biblia Warszawska
Mam wam jeszcze wiele do powiedzenia, ale teraz znieść nie możecie;

To są słowa, które wyraźnie mówią, że jest jeszcze wiele do poznania, ale tylko dla otwartych i chętnych, i odważnych, gotowych na zmiany, ciągły postęp z prawdy w prawdę.
Leniwi i gnuśni, idący na łatwiznę skrystalizowanych poglądów, powszechnych interpretacji, nie mają możliwości doświadczania przechodzenia z prawdy w coraz głębszą prawdę.
Z prawdy w prawdę, aż osiągną boskie eony, wyżyny, drogi, po których porusza się Bóg Ojciec.

JUDEOCHRZEŚCIJAŃSTWO i JUDEOPOGANOCHRZEŚCIJAŃSTWO

Ten wpis jest kontynuacją poprzednich wpisów, które razem tworzą bardzo skrótowy opis dziejów świata.
Linki do poprzednich wpisów wg kolejności to: DZIAŁO FOTONOWE SYSTEM ADMINISTRACJICIEMNOTA OŚWIECENIENARÓD WYBRANY PRAWDA CZY FAŁSZ?
MESJASZ i CELE MISJI

Żydzi, którzy uwierzyli w ewangelię Jezusa, byli przesiąknięci naukami ówczesnych władz religijnych, które kontynuowały prawo Mojżesza oraz dodały, z tego co mi wiadomo, ponad 600 dodatkowych przepisów.
Uczniowie Jezusa próbowali, i jak widać po części skutecznie, udowodnić, że Jezus zmartwychwstał. To przesłanie stało się głównym nauczaniem w pierwszym okresie tzw. chrześcijaństwa. Powszechnie wierzono, że Jezus zaraz przyjdzie i zakończy istnienie tego świata. W tym czasie wszelkie nauki Jezusa były przekazywane ustnie i nie raz wypaczane i zniekształcane. Wiara w rychłe przyjście Jezusa wywodziła się właśnie z takich przekazów jak:

Ew. Mateusza 10:23, Biblia Warszawska
… Zanim zdążycie obejść miasta Izraela, Syn Człowieczy przyjdzie.

Gdyby to były prawdziwe wypowiedzi Jezusa, to tak by się stało. Do dzisiejszych czasów to byśmy zdążyli nie tylko obejść miasta, ale i wszystkie psie budy itp.
Ta wiara pociągnęła za sobą ruinę wielu bogatych rodzin, które uwierzyły naukom uczniów Jezusa.
Sprzedawali wszystkie swoje majętności i zbierali się w oczekiwaniu na rychłe materialne przyjście Jezusa.
Które do dzisiaj się nie wydarzyło, a trzeba dalej żyć.
Uczniowie zamiast głosić ewangelię Jezusa, uczyli ewangelii o Jezusie Chrystusie i udowadniali, że On zmartwychwstał.
Żeby podkreślić dla Żydów wagę Jego życia na Ziemi, przyrównano go do Baranka Paschalnego i doskonałej ofiary za grzechy ludzkie. Uczniowie nie pojęli nauki Jezusa aż do końca Jego życia.
Dlatego rozumiem wypowiedź Jezusa:

…Tylko czy Syn Człowieczy znajdzie wiarę na Ziemi, gdy przyjdzie?
Ew. Łukasza 18:8, Biblia Warszawska

Cel i misja wiary, jaką krzewił sam Mistrz Jezus, została wypaczona.
Zrobiono z Jezusa doskonałą ofiarę przebłagalną. Czyli nie pojęto Jego nauk o Ojcu.
A jednak z czasem i ta doskonała ofiara nie była już taka doskonała, bo okazało się, że pod wpływem judaizmu, wcześni chrześcijanie ulegali zakazom, nakazom i po części prawu judaizmu.

Tak powstali judeochrześcijanie.
Taka hybryda, mieszanka poglądów, nawzajem się wykluczających.
Nie trzeba być bystrym, by zobaczyć obraz tej mieszanki. Wystarczy być otwartym na Ducha Prawdy i ten wprowadza we wszelką prawdę, ale wprowadza tylko tego, kto jest „godzien”, czyli szuka prawdy bez względu na konsekwencje i jest gotowy porzucić swoje błędne przekonania.

Wielu modli się o prowadzenie Duchem, ale nie chcą słuchać tego Ducha. I nie mogą pojąć o co chodzi, że drepczą w miejscu. Drepczą, bo sami nie pozwalają, by Duch wyzwolił w nich synostwo boskie, więc tkwią w samooskarżaniu się, stawianiu sobie i innym bezsensownych warunków, krytykują się i żyją w strachu zwiedzenia. Ktoś taki na pewno jest „niegodny”, by pojąć wolność, jaką daje Duch.

Z czasem zaczęto spisywać dzieje Jezusa.
Ewangelii powstało mnóstwo. Fantazja i wyobraźnia niosły różne „wieści” na temat Jezusa życia i nauk na Ziemi.
W tym czasie, judeochrześcijanie zajęli się dobrym kawałem świata tzw. pogańskiego i nauczali nie-żydów ewangelii o Jezusie Chrystusie. Doszło do mieszanki wierzeń pogańskich i judeochrześcijańskich, i powstał nowy twór – chrześcijaństwo, obejmujące wszystkich ludzi, którzy uwierzyli w Jezusa Chrystusa jako doskonałą ofiarę, jako zbawiciela poprzez to, że umarł za wszystkich ludzi. I ta nauka do dzisiaj po części została, ale dołączyło do niej wiele pogańskich zwyczajów i poglądów, które można spotkać w dzisiejszych chrześcijańskich kościołach.
Zmodyfikowano tzw. Nowy Testament do 4 ewangelii i włączono, w przeważającej liczbie, listy Pawła do ówczesnych kościołów. Obecnie, prawie całe chrześcijaństwo protestanckie opiera się na naukach Pawła.
Jezus głosił, byśmy wszystkim wybaczali i nikogo nie przeklinali.
Paweł odważył się powiedzieć, że każdy, kto będzie wyznawał i uczył innej ewangelii niż on, niech będzie przeklęty.
No i późniejsze chrześcijaństwo podchwyciło tą naukę i przeklinano, i wyklinano się powszechnie, jak kto chciał.

Wypowiedzi Pawła:

List do Galacjan 1:8, Biblia Warszawska
Ale choćbyśmy nawet my albo anioł z nieba zwiastował wam ewangelię odmienną od tej, którą myśmy wam zwiastowali, niech będzie przeklęty!
List do Galacjan 1:9, Biblia Warszawska
Jak powiedzieliśmy przedtem, tak i teraz znowu mówię: Jeśli wam ktoś zwiastuje ewangelię odmienną od tej, którą przyjęliście, niech będzie przeklęty!
1 List do Koryntian 16:22, Biblia Warszawska
Jeśli kto nie miłuje Pana, niech będzie przeklęty! Marana tha.

Jak to kontrastuje z naukami Jezusa i Jego przykładem, że w ostatniej godzinie swego życia na Ziemi wołał do Ojca:

A Jezus rzekł: Ojcze, odpuść im, bo nie wiedzą, co czynią.
Ew. Łukasza 23:34, Biblia Warszawska

Nie wszyscy uczniowie jednak odeszli od nauk Jezusa.
Czytając ewangelię Jana i jego listy, pomimo, że zostały zmodyfikowane, widać wyraźnie Ducha Jezusa.

W liście Judy widać wyraźnie ostrzeżenie przed przekleństwami:

1:8 Pomimo to ludzie ci, hołdując urojeniom, podobnie kalają ciało swoje, pogardzają zwierzchnościami i bluźnią istotom niebieskim.
1:9 Tymczasem archanioł Michał, gdy z diabłem wiódł spór i układał się o ciało Mojżesza, nie ośmielił się wypowiedzieć bluźnierczego sądu, lecz rzekł: Niech cię Pan potępi.
1:10 Ci zaś bluźnią przeciwko rzeczom, których nie znają, natomiast rzeczy, które w naturalny sposób jak nierozumne zwierzęta poznają, gubią ich.

To są tylko nieliczne przykłady z rzeszy zmienionych i wypaczonych idei Jezusa.
Jednak nie można myśleć, że straciliśmy te 2 tys. lat.
To był okres rozwoju i naturalnych błędów.
Istotne jest to, by nie trwać w tych błędach, tylko rozwijać się dalej.
I wydaje się, że Duch znalazł bat przymusu do rozwoju, a jest nim inteligencja tych ludzi, którzy uważają się za niewierzących i ateistów. Wielu z nich jest bardzo inteligentnych, bystrych, wnikliwych, rozsądnych i bardzo uprzejmych. W piękny i konsekwentny sposób potrafią walczyć o swoje poglądy i zasady, i mają przy tym dużo sił duchowych, niezłomności, wytrwałości oraz wiary w powodzenie.
A tego właśnie brakuje tym, co się uznają za spadkobierców nauk Jezusa.
Więc Duch działa, jak chce i mobilizuje siły duchowe tam, gdzie chce.

Mamy za sobą okres wielu błędów i wypaczeń, ale przed sobą przyszłość pełną nadziei i nie jesteśmy sami na tej drodze, całe korpusy istot duchowych, cała duchowa administracja Ziemi, Duch Prawdy jest z nami i pracuje nad tym, by polepszyć nam warunki życia, te materialne i przede wszystkim te duchowe, bo one decydują o naszym istnieniu.
Nie patrzmy ciągle za siebie, ale przed siebie.

Przedstawiłem w wielkim skrócie, w poprzednich wpisach, że stworzono 7 wszechświatów, w jakim celu – jeszcze nam nie objawiono, bo nie potrafilibyśmy tego pojąć. To tak, jakby telefon komórkowy pokazać jakiemuś świeżo odkrytemu dzikiemu plemieniu z buszu.

Przedstawiłem 7 wszechświatów i nasz wszechświat wraz z jego administracją oraz tym, że wielki władca tego świata, Lucyfer, wraz z jego bliskim zespołem, uznali SAMOSTANOWIENIE
Kiedy okazało się, że jest to zgubna idea, duma i pycha nie pozwoliły im się wycofać z błędnej idei. Więcej, zawiść i złość sprawiły, że te lojalne dotąd istoty stały się złośliwe i działały na szkodę niebios i ludzi, przez to, że nauczały ludzi bezprawia i okrucieństwa, a wszelkie przejawy porządku wypaczali różnymi poglądami i naukami.
Ludzkość, aby nie być pod wpływem tych sił duchowych, została odłączona od „sieci’ , od Ducha. Na Ziemi został korpus materialnych, niewidzialnych istot, stojących po stronie buntu, odpowiedzialnych za późniejsze tzw. opętania ludzi chorych i słabych psychicznie.

Opisałem, że z misją ratunkową przybył na Ziemię Melchizedek i ten zapowiedział przybycie w przyszłości syna Boga, który wyzwoli ludzkość i przyniesie zbawienną informację. Potem był okres różnych doświadczeń i przybył Jezus Chrystus. Głosił nauki o Ojcu i synostwie. Tak zaawansowane nauki, że nawet uczniowie nie potrafili ich pojąć.

Świadomość ludzka miała za sobą tysiącletnie doświadczenia złośliwych bóstw, żądających krwawych ofiar i trudno było nagle się przestawić, na Boga Ojca, pełnego dobroci i miłości oraz miłosierdzia. A nauka o boskim synostwie człowieka to już był odpał. Nie pojęli tej nauki kompletnie. Jezus przybył na Ziemię, do państwa żydowskiego, na kilkadziesiąt lat przed jego zniknięciem z mapy świata.  Gdyby miał urodzić się w państwie żydowskim, to jeśli nie przed 70- tym rokiem, to dopiero mógłby po II wojnie światowej, kiedy powstało odrodzone państwo IZRAEL.

Jego ewangelia dopiero teraz nabiera rozmachu i przed nami wspaniała przyszłość. Będziemy oglądać uświadomionych synów bożych i ich siłę i moc. Tych, co wyzwolili się z samokrytycyzmu i uwierzyli Duchowi Jezusa.

W SYNOSTWIE BOSKIM tkwi potęga i moc przyszłości. To jest ta wiara, o jakiej mówił Jezus:

…Tylko czy Syn Człowieczy znajdzie wiarę na Ziemi, gdy przyjdzie?
Ew. Łukasza 18:8, Biblia Warszawska

MESJASZ i CELE MISJI

Ten wpis jest kontynuacją poprzednich wpisów, które razem tworzą bardzo skrótowy opis dziejów świata.
Linki do poprzednich wpisów wg kolejności to: DZIAŁO FOTONOWE SYSTEM ADMINISTRACJICIEMNOTA OŚWIECENIENARÓD WYBRANY PRAWDA CZY FAŁSZ?

Na Ziemi, w izraelskiej wiosce Betlejem, rodzi się Jezus, pierworodny syn Marii i Józefa. W rzeczywistości jest to syn pierworodny Boga Stwórcy. Jest to Jego już ostatnia, siódma misja doświadczeniowa na stworzonych przez siebie światach. Ta ostatnia misja jest szczególna. Poprzednie 6 były to inkarnacje w dorosłe ciała istot stworzonych na różnych 6-ciu światach rozwojowych. Przybywał w ciele dorosłego osobnika i po wykonaniu misji odchodził.

Tym razem, z pewnych powodów, warunki były inne. Uzgodniono w radach najwyższych niebios, że Syn narodzi się w ciele niemowlaka tak samo, jak rodzą się dzieci ziemskie i będzie dorastał pozbawiony prerogatyw Stwórcy, biblijnie mówiąc: bez mocy i chwały niebios. Ustalono, że nie będzie miał świadomości swego pochodzenia, kim jest, ani wiedzy niebios. Ma sam dojść do poznania tego kim jest, sam nawiązać kontakt z niebiosami i wszelkimi istotami domen niebiańskich, a przede wszystkim nawiązać kontakt z Ojcem w Niebiosach. W ten sposób ma pokazać ludziom drogę oraz udowodnić im, że przy pewnym rodzaju świadomości, możliwe jest osiągnięcie z nizin wysokiego Nieba. Jego misja to odkryć Ojca i objawić światu, że Ojciec jest dobry i kocha wszystkich ludzi, i że wszyscy ludzie są Jego dziećmi. Objawić i ostrzec, że wszelkie inne myślenie na temat Boga i pochodzenia ludzi jest bezsensowne, i nie ma podstaw prawdy, a skutkiem takiego poglądu jest zadawany samemu sobie ból śmierci duchowej, inaczej samookaleczenie, nie mające żadnego związku z pokorą czy uniżeniem. Jego misją jest wykonywanie woli Ojca aż do końca życia na Ziemi, bez względu na to, jaki on będzie.

Była to już siódma i ostatnia misja Syna Boga, która miała osądzić bunt Lucyfera, udowodnić, że idea Lucyfera nosi znamiona śmiertelnej choroby duchowej oraz udowodnić, że On Syn Boga nie jest samozwańczym królem, ale w pełni może sprawować tą rolę, ponieważ we wszystkim jest doświadczony. Dlatego Jezus na krzyżu zawołał w ostatniej chwili swojego życia: „WYKONAŁO SIĘ”, po prostu dokonał siódmego obdarzenia światów, jakie sam stworzył, a siódme, ostatnie obdarzenie sobą dokonał na Ziemi, gdzie bunt zasiał największe spustoszenie.

Jezus swoją postawą udowodnił, że jest możliwy kontakt człowieka z Bogiem na zasadzie miłości Ojciec – syn. Pokazał ludziom drogę do Ojca, objawił Jego prawdziwy charakter i pokonał wszelkie trudności, zwyciężając w ten sposób świat kłamstwa.
Zanim tego dokonał, narodził się jako normalne dziecko i dorastał jak wszyscy chłopcy. Jego wewnętrzna natura zadawała mu wiele pytań na temat życia, sensu istnienia, poznawał mechanizmy wszechświata i świata, w jakim żył. Podstawą  rozwoju okazał się okruch Ducha Boga, jaki każdy człowiek posiada w sobie. Nawiązał kontakt z tym Duchem i prowadzony w umyśle przez tego Ducha, przez kolejne lata, pojął istotę i sens życia, przyrodę i jej naturę, stąd np.: znał zwyczaje ryb i wiedział gdzie i kiedy łowić ryby. We wszelkiej wiedzy był bardzo wnikliwy i bystry. Bardzo dobrze znał się na stolarstwie, produkcji łodzi, gospodarce itp. Jednak najbardziej korzystną dla nas wiedzą była Jego wiedza na temat świata duchowego, z którego pochodzimy, a z którym straciliśmy kontakt i pogrążyliśmy się w ideę niewolnictwa i bezprawia. Jezus wzrastał w poznawaniu świata i swojej tożsamości. Aż do czasu, kiedy pojął w pełni i uświadomił sobie, że jest Synem Boga i wtedy zaczął rozpoznawanie swojej misji. Mamy to zapisane w Biblii w bardzo skrótowej formie:

Ew. Łukasza 2:52, Biblia Warszawska
Jezusowi zaś przybywało mądrości i wzrostu oraz łaski u Boga i u ludzi.

Wszyscy późniejsi ludzie, jakich spotkał w ostatnich dniach swojego życia, byli to jego bliscy lub dalsi znajomi, z jakimi się zapoznał właśnie na tej drodze rozwoju. Annasz i Kajfasz byli jego kolegami, znajomymi z dzieciństwa. Kobieta przyłapana na cudzołóstwie była jego dawną koleżanką, a jej mąż stręczyciel jego kolegą, z którym razem bawili się w dzieciństwie na podwórku. Rzymski setnik i kilku innych rzymskich urzędników rozpoznało w nim mądrego młodzieńca, który kilka lat wcześniej, przebywając w Rzymie, zaciekawił swoim sposobem patrzenia na życie wielu obywateli tego miasta oraz przyjezdnych kupców, którzy zapraszali go do swoich miast.

Jezus przebył drogę, jaką potem szli, po Jego zmartwychwstaniu, apostołowie i odnosili sukcesy, ponieważ wiele lat wcześniej miastami tymi poruszył Jezus, zwany młodym uczonym, który przemawiał publicznie do ludów w tamtejszych amfiteatrach i miejscach publicznych rozważań i ożywił w tych ludziach pragnienie poznania Boga jako Ojca. Heroda znał osobiście, ponieważ Jego ziemski ojciec Józef zginął w wypadku na budowie Heroda. Jezus jako młodzieniec, teraz głowa rodziny, negocjował z Herodem warunki odszkodowania za śmierć Józefa. Rozmowa z Jezusem wywarła wtedy na Herodzie ogromne wrażenie. Ten to Herod wiele lat później, kiedy aresztowano Jezusa jako złoczyńcę,  był bardzo ciekaw Jezusa i chciał z nim rozmawiać, ale się zawiódł, Jezus już nie był skory do rozmowy, milczał.

Kiedy Jezus zaczynał publiczną działalność, objawiającą Boga jako Ojca, a ludzi jako Jego synów, ta nauka była z jednej strony przez prosty lud przyjmowana jak balsam na ranę, a z drugiej strony przez religijnych uczonych jako bluźnierstwo.

Powszechnie uważano, że istnieje grzech pierworodny, zmywany, przebaczany przez Boga, kiedy człowiek składa krwawe ofiary ze zwierząt. Prorocy jak Ezechiel, Izajasz, Jeremiasz itd. mówili, że to nie ma żadnego znaczenia przed Bogiem. Potem przyszedł Jan Chrzciciel, głoszący przebaczenie grzechów przez chrzest wodny. Czekające na Mesjasza społeczeństwo przystałoby na każdy warunek i uznano nauki Jana za właściwe, i sami kapłani udawali się nad Jordan, by dać się chrzcić.

Potem przyszedł Jezus i przebaczał, i ogłaszał przebaczenie bez żadnej ofiary i ceremonii. Przebaczenie na podstawie uświadomienia prawdy przez błądzącego syna Boga, jakim jest każdy człowiek. To już dla kapłaństwa i uczonych w piśmie była za bardzo zaawansowana nauka i została uznana za „twardą mowę”, a w końcu odrzucona jako bluźnierstwo.

Izrael był pod rzymską okupacją już wiele lat. Działały dwie silne frakcje religijne: saduceusze i faryzeusze, i obie one odcisnęły piętno swoich nauk i zrozumienia pism na ówczesnych ludziach. Oczekiwano Mesjasza, ale jako Pana i władcę, przewodnika i wojownika, który wyzwoli Izraela z rąk okupanta i Izrael zapanuje nad całym światem. Oczekiwano na władcę silnego, cudotwórczego, doskonałego dowódcę wojskowego.

W tym okresie wierzono bardzo mocno, że podstawą problemów ludzi jest grzech pierworodny. Wierzono, że grzechy można usunąć tylko składając w świątyni krwawą ofiarę ze zwierząt. Tuż przed rozpoczęciem działalności przez Jezusa, Jan Chrzciciel głosił ideę przebaczenia grzechów przez chrzest wodny. Pomimo, że ta nauka nie miała podstaw w prawie Mojżeszowym, to została uznana przez uczonych saduceuszy i faryzeuszy, i dołączona do już istniejących, dodatkowych ponad 600 przykazań, zaleceń itp.

Był to też czas powszechnej wiary, że ubóstwo jest karą od Boga, a dobrobyt nagrodą za przykładne, pobożne życie.
Stąd możemy przeczytać w Biblii przykład fałszywego samousprawiedliwienia, gdzie faryzeusz dziękował w świątyni Bogu, że nie jest taki, jak ten obok celnik, co jest….taki to, a taki….
Dawanie jałmużny i modlenie się publicznie było uznawane za przejaw duchowości, a nie pychy i obłudy, nie mającej nic wspólnego z prawdziwą duchowością.
Powszechnie w Izraelu wierzono, że synowie muszą cierpieć za grzechy ojców, stąd przysłowie:

Ks. Ezechiela 18:2, Biblia Warszawska
Dlaczego to używacie między sobą przysłowia o ziemi izraelskiej: Ojcowie jedli kwaśne grona, a zęby synów ścierpły?

Więcej, Izraelczycy, i to także z najbliższego otoczenia Jezusa, wierzyli w reinkarnację i karmę, i kiedy ujrzeli człowieka ślepego od urodzenia, zadali pytanie Jezusowi:

Ew. Jana 9:2, Biblia Warszawska
I zapytali go uczniowie jego, mówiąc: Mistrzu, kto zgrzeszył, on czy rodzice jego, że się ślepym urodził?

Dla nich powód ślepoty był oczywisty, albo rodzice zgrzeszyli, to jako karę dostali ślepego syna, albo on w poprzednim życiu zgrzeszył, więc jako karmę dostał życie ślepca od urodzenia.
Innego wytłumaczenia nie mieli, nie brali pod uwagę jeszcze trzeciej wersji:

9:3  Odpowiedział Jezus: Ani on nie zgrzeszył, ani rodzice jego, lecz aby się na nim objawiły dzieła Boże.

Bóg był traktowany przez Izraelczyków jako Święty, niedostępny i nieosiągalny. Powszechnie wierzono, że Izraelczycy są dziećmi Abrahama. Więc twierdzenie Jezusa, że są dziećmi Boga, spotkało się z wielkim oporem, takim, jaki przejawił Lucyfer, Diabeł i Szatan, i dlatego w pewnym momencie, kiedy ten opór nabrał na sile, Jezus powiedział, że każdy, kto wyznaje taką wiarę, jest synem Diabła, który bezpośrednio reprezentował interesy człowieka i był odpowiedzialny za rozwój świadomości ludzi wg standardów niebios. Diabeł odrzucił własne synostwo boskie, idąc za SAMOSTANOWIENIEM , i do tego samego skłonił ludzkość, przez co stał się ojcem odstępstwa i fałszu.
W umocnienie wiary w synostwo Abrahama była zaangażowana fałszywa pokora i uniżenie.
Za bluźnierstwo więc uznano wypowiedź Jezusa, że jest Synem Boga.

Uczeni w piśmie podzielili ludzi, szufladkując ich do błogosławionych i przeklętych.
Powszechnie pogardzano cudzołożnicami, celnikami, trędowatymi i wszelkiej innej maści grzesznikami, jako tymi, co ponoszą karę za swoją bezbożność.
Duchowość faryzeuszy i saduceuszy była tak niska, że nie widzieli nic złego w tym, że karmią się pychą i dumą modlitw na rogach ulic lub publicznym, głośnym dawaniem jałmużny. Dla nich pogarda do innych ludzi była czymś naturalnym, nie przyszło im do głowy, że taka duchowość jest płytka i bezduszna.

Był to także okres rozkwitu wielu nauk filozoficznych ościennych narodów. Najwięcej na tym polu działali Grecy. Powstało wiele szkół filozoficznych, które próbowały tłumaczyć jak radzić sobie w tym ciężkim życiu.
Jednym ze sposobów, jakie głosili np. asceci, było wyzbycie się pragnień i uczuć. Do ascetów należał późniejszy apostoł Paweł, który pod wpływem nauki ascetów pisał, że jest w stanie żyć w dobrobycie i w ubóstwie, że potrafi być najedzony i głód cierpieć bez narzekania. Kiedy uwierzył w nauki Jezusa, do swojej wiary ascetycznej dołączył, jak wisienkę na torcie, Jezusa Chrystusa, Nim tłumacząc swoją wytrwałość i umiejętność adaptacji do środowiska.

Jezus rozpoczął działalność w trudnych warunkach. Postanowił, że celem Jego służby jest objawienie natury Boga i objawienie ludziom synostwa boskiego, że są synami Boga. To były dwa główne cele Jego misji. Sam o sobie Jezus mówił, że jest synem człowieczym, czyli człowiekiem. Był to doskonały człowiek, który połączył się z Duchem Boga i odkrył w sobie synostwo boskie, i przez to zjednoczył się z Bogiem, swoim Ojcem i stali się jedną istotą. Dlatego Jezus mówił: „kto widział mnie, widział Ojca”, „kto mnie słucha, słucha Ojca”, „ja i Ojciec jedno jesteśmy”, „kto gardzi mną, gardzi Ojcem, który mnie posłał na świat”.

Jezus wiedział, że królestwo Boga jest duchowym mocarstwem, więzią, ideą, spajającą rozwojowe światy. Tą ideę królestwa duchowego i jego siły chciał krzewić na Ziemi, na podstawie głoszenia o tym królestwie. Postanowił, że nie będzie się posługiwał płytką, nic nie znaczącą formą władzy nad materią, prerogatywy Stwórcy, czynienie znaków i cudów. Jak sam twierdził, jest to tylko pokaz wyspecjalizowanych umiejętności.

W tamtych czasach Izrael był głodny cudów, znaków i uzdrowień. Powszechnie wierzono, że tylko człowiek pochodzący od Boga może takie rzeczy robić i czynienie takich cudów i uzdrowień jest dowodem posłannictwa boskiego. Na ironię, pomimo stawianych sobie warunków, ludzkie serce Jezusa, w połączeniu z boską miłością, wywoływało cudotwórcze i uzdrowieńcze działanie. Jednak nauki Jezusa były tak zaawansowane duchowo, że zostały uznane za zwiedzenie i Żydzi, pomimo swojej wiary w posłannictwo boskie, poprzez dokonywanie znaków i cudów, stworzyli sobie nową teorię, mianowicie zaczęli głosić, że Jezus jest sługą Belzebuba i dlatego czyni cuda. W ten sposób podeptali swoje wcześniejsze poglądy i wytłumaczyli sobie moc Jezusa jako sługi Zła po to, by nie uznać Jego autorytet, po prostu nie odpowiadał im On. Bezsens, po co upierać się przy czymś, co jest skazane z czasem na zniszczenie i śmierć. Niestety dzisiaj taka forma myślenia dalej obowiązuje w pewnych kręgach. Jezus, świadomy tego faktu, powiedział na temat ich obłudy i głupoty, że podobni są do dzieci na rynku, którym nic nie odpowiada.

Ew. Łukasza 7:32, Biblia Warszawska
Podobni są do dzieci, które siedząc na rynku wołają jedne na drugie tymi słowy: Graliśmy wam na piszczałce, a nie tańczyliście, nuciliśmy pieśń żałobną, a nie płakaliście.

Czytając cztery ewangelie o Jezusie, zawsze zastanawiało mnie, dlaczego Jezus czynił cuda i uzdrawiał, a potem znikał na jakiś czas lub prosił, by ci, co zostali uzdrowieni, nic o tym nie mówili.
Dziwiłem się temu dopóki mieszkańcy niebios mi nie opowiedzieli szczegółowo, jakie wartości Jezus przejawiał.

Dla Niego najważniejsza była wiara w synostwo, przemiana świadomości. Zdrowie fizyczne człowieka nie miało znaczenia. Jednak był On Bogiem, mieszkającym w ludzkim ciele i spojonym z ludzkim umysłem. Trudno mu było panować nad taką kompilacją boskości i człowieczeństwa w obliczu, kiedy stanęli przed Nim ślepi, chorzy, trędowaci itp.

Pewnego dnia stanęły przed Nim rzesze takich ludzi. Spojrzał na nich, w jakiej nędzy są, i uświadomił sobie, że ich stan jest skutkiem zawiedzenia pokładanego zaufania, sprawcami tego byli Jego synowie, administratorzy niebios i Ziemi. Jego ludzkie serce, w połączeniu z miłością Boga i boskim gniewem na skutki buntu, wywołało falę mocy Bożej tak, że w jednej chwili ponad 600 osób zostało w cudowny sposób uzdrowionych. Jezus, zaszokowany swoją reakcją, szybko oddalił się od tłumów i pozostawił swoich uczni z tymi tłumami.

Dłuższy czas Go nie było. W tym czasie ci, co byli zdrowi, odeszli do domów, chorzy zostali. Zostali też zdezorientowani uczniowie. Jezus w samotności rozważał i radził się Ojca, by dał mu mądrość, jak panować nad emocjami, które wywołują falę współczucia, która wytwarza cudotwórcze moce. Uznał, że uzdrowienia i cuda zwrócą na Niego uwagę ówczesnych władz religijnych i świeckich. A On nie szukał rozgłosu. Miał plan głoszenia mocy ewangelii powoli, od domu do domu, od miasta do miasta. Rozgłos cudotwórcy był mu nie potrzebny. Dlatego prosił ludzi, których uzdrowił, by nie mówili nikomu o tym. Po prostu Jezus uznał, że cuda, znaki i uzdrowienia mogą zagrozić Jego misji objawienia światu Ojca, a ludziom synostwa.

Po tych rozważaniach wrócił jednak do uczniów i zastał ich z chorymi, a zdrowi odeszli. Świadomy tego, co się stało, powiedział do uczniów, że te uzdrowienia nie przyniosły chwały królestwu Ojca, bo ludzie są zainteresowani tylko swoim zdrowiem fizycznym, nie interesuje ich zdrowie duchowe, ale te właśnie jest najistotniejsze. On głosi wartości żywe i wieczne, a ludzie są zainteresowani tylko doczesnością, wobec tego, posługa uzdrowienia nie przydaje nowych członków królestwu Boga.

Jezus prowadził dalej swoje nauczanie, wzbudzając swoimi naukami wzburzenie i kontrowersje w prostym ludzie i uczonych w piśmie. Jezus był świadomy, że uznali Jego nauki za zwiedzenie, a uzdrowienia, jakie czynił, za dzieło diabła.

Więc wymyślił jeszcze jedną kontrowersyjną sytuację. Wykorzystał wiarę uczonych w piśmie w to, że tylko człowiek posłany od Boga może uzdrowić ślepego od urodzenia. Więc uzdrowienie ślepego od urodzenia jest dowodem posłannictwa boskiego. I Jezus z Ojcem przystał na ten warunek ludzi i uzdrowił ślepego od urodzenia. No cóż, wywołało to konsternację u władz religijnych, ale i tak, pomimo tak oczywistego spełnienia warunku, narzuconego przez władze religijnie, Jezus został odrzucony jako posłaniec Boga. To był, tak naprawdę, sąd nad nimi samymi. Wydawało im się, że mają jakąś władzę i mogą decydować, a byli obłudni i niewierni swoim własnym zasadom, przez co sami się pogrążyli w swoich zasadach. Udowodnili tym stanowiskiem, że dalecy są od pokory i chęci choćby służenia Bogu na warunkach Boga.

Mógłbym wiele pisać o Jezusie z tego, co mi pokazano, ale nie chcę się rozpisywać. Fałsz i obłuda religijnych przywódców doprowadziła Jezusa na krzyż, gdzie umarł i zmartwychwstał. Dla uczniów był to ogromny szok. Wg nich misja Jezusa skończyła się niepowodzeniem.

Jednak po zmartwychwstaniu Jezusa narodziła się nowa idea. Uczniowie odeszli od nauk Jezusa i od Jego ewangelii, i zaczęli głosić ewangelię o Jezusie Chrystusie. Na początku było niewinnie, chodziło o podkreślenie zmartwychwstania Jezusa, potem potoczyło się w całkiem innym kierunku. Misja Jezusa została przerwana i spaczona przez wielu Jego uczniów. Nie wszyscy zeszli na tą drogę „nowej” ewangelii. Jan pozostał wierny.

Jednak judeochrześcijanie z czasem pozmieniali znaczenie wypowiedzi Jezusa i zapisali wiele zmienionych, wg ich rozumowania, wypowiedzi Jezusa. Dopasowali do swojej świadomości nauczanie i zapisane teksty, które w późniejszych wiekach znowu zostały zmodyfikowane i do dzisiaj przetrwały mocno okrojone i zmienione.

O tych zmianach napiszę w następnym wpisie.

NARÓD WYBRANY, PRAWDA CZY FAŁSZ?

Ten wpis jest kontynuacją DZIAŁA FOTONOWEGO, SYSTEMU ADMINISTRACJI i CIEMNOTA OŚWIECENIE.
W Egipcie rodzi się genialne dziecko, Mojżesz. Po wielu wiekach krzyżowania się ras ludzkich i przekazywania sobie kodu DNA, Mojżesz łączy w sobie unikatowe skrzyżowanie najlepszych cech. Jest niesamowicie inteligentny, bystry, wnikliwy, przenikliwy, kreatywny, silny psychicznie, posługuje się głęboką mądrością, doskonały organizator i strateg. Jego ciało jest kompilacją najlepszych komórek, przez co staje się silny fizycznie, wytrwały. Jeśli ktoś jeszcze nie zauważył, to Bóg posługuje się różnymi kombinacjami, układami pierwiastków, jakby eksperymentował lub budował.

W Biblii mamy przykład siłacza, którego siła była w długich włosach i nie wolno mu było pić mocnych trunków i jeść pewnych pokarmów. Gdyby pił i jadł to, co nie dozwolone, to przestałby być silny. Wielu śmieje się z tej opowieści, ale spójrzmy na dzisiejszych strongmenów i ich świadectwa skąd biorą siłę, wtedy śmiech ustaje.

Wracając do Mojżesza, jego ciało przez tą niezwykłą kompilację komórek staje się doskonałym odbiornikiem i przekaźnikiem żywych energii, przenikających światy. Ten stan powoduje, że jest wytrzymały na warunki atmosferyczne, biologiczne i błyskawicznie się regeneruje. Po prostu dzisiaj byśmy nazwali go człowiekiem doskonałym fizycznie i umysłowo.

Mojżesz wychowuje się w rodzinie wyznającej nauki salemskie, matka – egipska księżniczka, ojciec – hebrajski urzędnik, wyjątkowy związek kochających się ludzi o wysokim poziomie moralności. Przekazują oni synowi wysokie wartości i wiedzę na temat Jedynego Boga. Potem Mojżesz musi opuścić Egipt i, dzięki pewnemu zbiegowi dróg życiowych, trafia do rodziny kapłana nauk Melchizedeka i pojmuje za żonę jedną z jego córek. Teść jest kapłanem EL ELJON i wyznawcą nauk Melchizedeka. Wprowadza Mojżesza w nauki Melchizedeka. Dzięki swoim cechom umysłu, Mojżesz umiejętnie wykorzystuje nabytą wiedzę do kontaktu z wyższymi światami. Wraca do Egiptu i staje na czele zlepku wielu plemion i ludów, przebywających w Egipcie i po pewnych perturbacjach wyprowadza ten zlepek ludów z Egiptu do odległej krainy, mlekiem i miodem płynącej. Droga się wydłuża i podczas tej drogi ten mądry i przenikliwy człowiek zmaga się z zacofaniem, ciemnotą narodu, jaki przyszło mu prowadzić.
Wie, że jest to lud mocno zacofany i nie można mu przedstawić Boga jako dobrego i miłosiernego, więc przedstawia Go im jako Boga JAHWE, surowego, gniewnego, świętego, doskonałego, ale zazdrosnego i wymagającego bezwzględnego posłuszeństwa. Wszelkie nieposłuszeństwo będzie karane śmiercią. Wprowadza z oporem nowe prawo tłumacząc, że otrzymał je właśnie od Boga na górze Synaj.

JAHWE był przez beduinów uznawany za boga wulkanu. Stojąc u stóp góry Synaj, ziejącej ogniem i siarką (akurat trafili na jedną z potężnych erupcji tego wulkanu), uwierzyli, że stoją przed obliczem potężnego i straszliwego JAHWE. Mojżesz inteligentnie wykorzystał ten fakt i przedstawił im JAHWE jako Boga, który ich wyprowadził z Egiptu i prowadzi do nowej ojczyzny, ale jeśli nie będą mu posłuszni, to spotka ich straszliwy gniew JAHWE i sroga kara.

Mojżesz miał doskonały kontakt z wyższymi istotami, które pomagały mu i wiele razy interweniowały, kiedy lud się buntował. Pomimo trudności, udało się dojść do ziemi obiecanej i stworzyć naród, zwany IZRAEL. Po zajęciu nowej ziemi Izrael przeżywa intensywne i trudne czasy. Walka z okolicznymi wrogami oraz wewnętrzne bunty. Dzięki dobrze przemyślanej strategii kapłanów i proroków, wmawia się Izraelowi, że jest narodem szczególnym i wybranym przez Boga jako Jego naród.
Jednak jest to fałsz, ponieważ, w obliczu wartości i prawd wszechświatów, wszyscy ludzie są narodem Boga i wszyscy są Jego dziećmi.
W obliczu tego, pojęcie naród wybrany jest kłamstwem i dowodzi nieznajomości podstawowych praw Boga i Jego unikalnego charakteru.

Po wielu latach wewnętrznych buntów i walk oraz wojen z okolicznymi sąsiednimi narodami, Izrael zostaje pokonany przez wojska babilońskie i trafia do niewoli na 70 lat. W tej niewoli, by nie stracić spójności i nie zostać wchłoniętym przez babilończyków, pisarze izraelscy piszą historię świata.

Babilon był potężną biblioteką, zawierającą mnóstwo ksiąg, opisujących czasy powstania Ziemi i pobytu synów bożych na Ziemi. Znali przekazy o buncie lokalnej administracji wyższych istot. Znali całą administrację i zarząd światów wyższych. Dobrze wiedzieli o wszelkich gatunkach i rasach aniołów, i innych rodzajach istot. Znali bardzo dobrze personel Diabła, każdego z imienia.

Izraelscy pisarze z Babilonu wynieśli naukę o końcu świata, o piekle i niebie. Nauka o piekle i niebie, jako o nagrodzie lub karze za życie, jakie człowiek prowadził na Ziemi, powstała w celu poskromienia bezprawia i nieprawości. W ten sposób, poprzez strach przed piekłem, udało się ziemskiej władzy sprawować większą kontrolę nad społeczeństwem.

W trakcie 70-ciu lat niewoli pisarze Izraelscy tworzą swoją wersję dziejów, w której Izrael staje się „narodem wybranym” i za bałwochwalstwo trafia do niewoli. Babilończycy mieli przekazy o tym, że ma nadejść z Niebios Syn Boga i naprawić świat. Tą informację izraelscy pisarze podchwytują i wchłaniają do swoich ksiąg opisując, że ma nadejść Mesjasz, który tylko ich „naród wybrany” na zawsze wyzwoli od więzów wrogów i to oni staną się narodem przewodnim narodów świata. W tym też czasie, mocno akcentuje się w pismach cudowność powstania Izraela. Powstaje dużo mitów i legend, które z czasem zacierają się i stają się „faktem”. W początkowych latach Izraelici wyśmiewali swoich pisarzy jako fantastów, nie wierzyli w ich interpretację, bo znali prawdę, jednak z pokolenia na pokolenie chwalebny i heroiczny obraz Izraela, jaki przedstawiali pisarze, stał się dla Izraela jedynym wiarygodnym źródłem informacji i uznano tą informację za „prawdę”.

Bardzo podobnie, w czasach polskich, podczas zaborów, polscy pisarze przesadnie gloryfikowali dawne czasy świetności Polski w celu podniesienia morale i wartości narodu, aż ten naród uwierzył w swoją minioną wielkość i postanowił od nowa rozpocząć swoją historię.

Tak samo i Izraelici po 70-ciu latach niewoli wyszli z Babilonu i od nowa stworzyli swoje państwo. Był to czas kiedy stworzono państwo militarno-gospodarcze, ale i także zajęto się bardzo poważnie odbudową duchowości Izraelitów. Powstało kilka religijnych ugrupowań. Badano pisma i doszukano się prawie 500-set urywków, mówiących o tym, że nadejdzie Mesjasz.
Stworzono różne teorie na temat tego, kim będzie Mesjasz. W końcu z wielu koncepcji pozostała koncepcja, że Mesjasz będzie potomkiem Dawida i zasiądzie na tronie Izraela. Będzie to bardzo uzdolniony człowiek, posiadający nadprzyrodzone umiejętności i dzięki nim doprowadzi do upadku wrogów Izraela. Więcej, wierzono, że dzięki Mesjaszowi Izrael stanie się narodem wybranym do przewodzenia światu. Taka koncepcja Mesjasza utrzymała się najmocniej.

Tuż przed narodzinami Jezusa powstała jeszcze jedna koncepcja, ale została szybko zepchnięta na margines. Wnikliwi badacze pism doszli do wniosku, że władza Mesjasza będzie władzą duchową, a nie militarno-gospodarczą. Jednak ta koncepcja nie odpowiadała potrzebom ludu, więc lud odrzucił tą koncepcję. I tutaj popełnili wielki błąd, który kosztował ich utratę państwa na prawie 2 tysiące lat. Nie rozpoznali swojego przeznaczenia ani swojego Mesjasza. Uznali swoje mrzonki za prawdę i nie rozpoznali czasu swojego nawiedzenia.

No cóż, ten schemat do dzisiaj działa w ludziach. Wielu uważa, że Bóg działa tak i tak, a wszelkie inne działanie to zło, a rzeczywistość jest odwrotna. Nie ma sensu upierać się przy swoich wierzeniach, jeśli są fałszywe. Dla mnie to jest bezsens,  marnotrawstwo czasu i energii. To życie w kłamstwie i utopii, a potem będzie wielkie rozczarowanie i przerażenie, że straciło się szansę.

Tuż przed narodzinami Jezusa powstało wiele stronnictw religijnych. Skupię się na trzech istotnych, z których potem tylko dwa odegrały główną rolę. Saduceusze, ci sprzeciwiali się, nabytej w Babilonie, wiedzy o aniołach. Saduceusze uważali, że aniołowie nie istnieją, że jest to zasymilowana nauka babilońska. Faryzeusze, ci wierzyli w aniołów i jednocześnie byli bardzo dobrymi badaczami pism. Naukę o aniołach wynieśli z Babilonu, gdzie działał prorok Daniel i spisał księgę, którą można nazwać księgą channelingu. Dzisiaj channelingi mocno działają w USA.  Trzecia grupa – Esseńczycy, głosili duchową stronę życia i misji Mesjasza, ale zostali zepchnięci na margines społeczny.

Oczekiwano w napięciu na Mesjasza i kiedy nie przychodził, szukano przyczyny Jego opóźnienia.
Izrael był w niewoli rzymskiej i już czas, by przyszedł Mesjasz i wyzwoli go w cudowny sposób z tej niewoli.
A tu Mesjasza nie widać, dlaczego?
Więc uczeni religijni wpadli na pomysł, że to przez grzech osobisty, że każdy Izraelita powinien się oczyścić z grzechu. Więc skrupulatnie oczyszczano się z każdego grzechu. Kiedy to nie skutkowało, powstała idea grzechu rodziny, wobec tego rodziny skrupulatnie się oczyszczały z grzechu i to też nie zadziałało, więc wymyślono grzech plemion. Kiedy i to nie poskutkowało, powstała idea grzechu całego narodu. Więc naród zaczął wyznawać grzechy narodu, biadać i narzekać, jakich to mieli królów lekkomyślnych itp. itd. To także nie zadziałało. Uczeni pism głowili się w czym jest problem, już tyle lat jesteśmy w niewoli Rzymskiej, a Mesjasza nie ma. Wtedy wpadli na „genialny pomysł”, który niestety ma wpływ nawet w dzisiejszych czasach. Uczeni religijni doszli do wniosku, że winny wszystkiemu jest GRZECH PIERWORODNY. No i powstała nowa nauka.

Kiedy tak szukano powodów i sposobów ściągnięcia Mesjasza, na planie życia Ziemi pojawia się Jan Chrzciciel i ogłasza nowy rewolucyjny sposób oczyszczenia z grzechów, chrzest w wodzie. Pomimo, że jest to nowa nauka, nie zapisana w Zakonie, głód Mesjasza tak działa, że nawet uczeni religijni nie zwracają uwagi na Zakon mówiący, że oczyszczenie z grzechów jest tylko przez krwawą ofiarę zwierząt i sami dają się ochrzcić przez Jana. Wszystko robią w celu  przyspieszenia przybycia oczekiwanego Mesjasza, którego właśnie zapowiada Jan Chrzciciel, że jest tuż tuż. Rozbudziły się nadzieje „narodu wybranego”. Ludzie prości, chorzy, celnicy, kupcy, a nawet uczeni w piśmie, stoją w kolejce nad rzeką Jordan, by dać się ochrzcić. Temu widokowi przygląda się człowiek, który dokona w przyszłości największego zamieszania i wstrząśnie świadomością ludzką. Ten człowiek to Jezus, syn Józefa i Marii, urodzony we wsi Betlejem.

Następny wpis będzie na temat misji Jezusa Chrystusa.
Cele misji.
Czy misja zakończyła się powodzeniem?
Czy Jezus zastanie wiarę na Ziemi, jaką sam rozkrzewił czy nie?
Czy obecne chrześcijaństwo kontynuuje nauki Jezusa czy raczej własną interpretację?

Chmurka tagów

%d blogerów lubi to: