Serdecznie witam wszystkich! Strona ta przeznaczona jest tylko dla ludzi odważnych, śmiało stojących w obliczu NIEZNANEGO, nie bojących się NIEPOJĘTEGO, wolnych od ludzkich wyobraźni i mniemań na temat duchowści i Boga oraz celu naszego istnienia. Strona ta nie jest przeznaczona dla zniewolonych tradycją ludzką oraz tych co nie poszukują uczciwie PRAWDY. Tutaj są umieszczone informacje od bezcielesnych, wielowymiarowych ISTOT ŚWIATŁA na temat nadchodzących REWOLUCYJNYCH zmian ŚWIADOMOŚCI ludzkości pomagających w osiągnięciu celu naszego obecnego przeznaczenia, DOSKONAŁOŚCI. Osiągnięcie statusu istoty SUWERENNO-INTEGRALNEJ.

Posts tagged ‘chrześcijaństwo’

POSTĘP

W Biblii, w Ewangelii wg Mateusza, jest zapisana przypowieść, jaką Jezus Chrystus przedstawił w celu uświadomienia wymagań, jakie stawia Bóg Ojciec swoim dzieciom. Ja w tej przypowieści odnajduję dzisiejszy formalny kościół chrześcijański z wieloma odłamami.

25:14  Będzie bowiem tak jak z człowiekiem, który odjeżdżając, przywołał swoje sługi i przekazał im swój majątek.
25:15  I dał jednemu pięć talentów, a drugiemu dwa, a trzeciemu jeden, każdemu według jego zdolności, i odjechał.
25:16  A ten, który wziął pięć talentów, zaraz poszedł, obracał nimi i zyskał dalsze pięć.
25:17  Podobnie i ten, który wziął dwa, zyskał dalsze dwa.
25:18   A ten, który wziął jeden, odszedł, wykopał dół w ziemi i ukrył pieniądze pana swego.
25:19  A po długim czasie powraca pan owych sług i rozlicza się z nimi.
25:20  I przystąpiwszy ten, który wziął pięć talentów, przyniósł dalsze pięć talentów i rzekł: Panie! Pięć talentów mi powierzyłeś. Oto dalsze pięć talentów zyskałem.
25:21  Rzekł mu pan jego: Dobrze, sługo dobry i wierny! Nad tym, co małe, byłeś wierny, wiele ci powierzę; wejdź do radości pana swego.
25:22  Potem przystąpił ten, który wziął dwa talenty, i rzekł: Panie! Dwa talenty mi powierzyłeś, oto dalsze dwa talenty zyskałem.
25:23  Rzekł mu pan jego: Dobrze, sługo dobry i wierny! Nad tym, co małe, byłeś wierny, wiele ci powierzę; wejdź do radości pana swego.
25:24  Wreszcie przystąpił i ten, który wziął jeden talent, i rzekł: Panie! Wiedziałem o tobie, żeś człowiek twardy, że żniesz, gdzieś nie siał, i zbierasz, gdzieś nie rozsypywał.
25:25  Bojąc się tedy, odszedłem i ukryłem talent twój w ziemi; oto masz, co twoje.
25:26  A odpowiadając, rzekł mu pan jego: Sługo zły i leniwy! Wiedziałeś, że żnę, gdzie nie siałem, i zbieram, gdzie nie rozsypywałem.
25:27  Powinieneś był więc dać pieniądze moje bankierom, a ja po powrocie odebrałbym, co moje, z zyskiem.
25:28  Weźcie przeto od niego ten talent i dajcie temu, który ma dziesięć talentów.
25:29  Każdemu bowiem, kto ma, będzie dane i obfitować będzie, a temu, kto nie ma, zostanie zabrane i to, co ma.
25:30  A nieużytecznego sługę wrzućcie w ciemności zewnętrzne; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.

Jesteśmy wezwani do ciągłego postępu. Nieustannego rozwoju i niestrudzonego poszukiwania prawdy. Z prawdy w głębszą prawdę. Kiedy wejdziemy na jeden stopień prawdy, objawiany jest nam następny. W ten sposób zmierzamy do centrum, do źródła, a przewodnikiem jest sam Duch Ojca. Jednak, jak w tej przypowieści, jeden ze sług nie korzystał z talentu, jaki otrzymał, tylko starał się go zachować w stanie nienaruszonym.

W Ewangelii wg Łukasza leniwy sługa wypowiada się tak:
19:20 A inny przyszedł i rzekł: Panie, oto mina twoja, którą trzymałem w chustce.

Ten sługa został przez Pana nazwany złym i leniwym, i przypomina mi on kościół chrześcijański, który bazuje na tradycji, dogmatach i nie stara się szukać głębszych prawd, i dążyć do doskonałości ducha, podnosić poprzeczkę moralności i wiary, zdobywać coraz to większą świadomość prawdy.

Dzisiaj ten kościół na rozliczeniu przed Panem powiedziałby:
„Dałeś mi modlitwę w twoim imieniu, chrzest w twoim imieniu, wieczerzę na twoją pamiątkę, przykazania, itp. itd. Nic z tego nie straciliśmy, wszystko, co dałeś mamy do tej pory, oto twoje. Popatrz, nic nie straciliśmy, chrzcimy w twoim imieniu, modlimy się w twoim imieniu, od momentu jak odszedłeś nic się nie zmieniło, nic nie straciliśmy, itd. itp.”
Reakcję Pana znamy w powyższych cytatów z ewangelii.

W innym miejscu Jezus pokazuje w jaki sposób można pomnażać talenty.

Ew. Mateusza 18:3, Biblia Warszawska
I rzekł: Zaprawdę powiadam wam, jeśli się nie nawrócicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do Królestwa Niebios.

Ew. Marka 10:15, Biblia Warszawska
Zaprawdę powiadam wam, ktokolwiek by nie przyjął Królestwa Bożego jak dziecię, nie wejdzie do niego.

Dziecko jest wolne od uprzedzeń, ma chłonny umysł, chętny do nauki. Nie ma skrystalizowanych poglądów, które nie pozwalają mu na dalszy rozwój. Ciągle się rozwija intelektualnie. Nie stawia sobie granic.
Wierzy i ufa. Docieka i próbuje zrozumieć. Po prostu instynktownie robi wszystko to, co jest niezbędne do rozwoju. Zadaje pytania, bo chce zrozumieć, docieka.
Utwardzone poglądy, dogmaty, tradycja, tzw. doświadczenie, stoją w opozycji do rozwoju.
Ostatnio pewien człowiek powiedział mi, że w jego kościele ewangelicznym każdy, kto szuka coś więcej niż jest uznane przez władze kościoła, szuka jakichś głębszych interpretacji i zadaje pytania, jest traktowany jako ten, co odstąpił od Boga i jest zwiedziony.
Niestety sam tego doświadczam.
Dla tych, co zakopali talent, każdy, kto obraca talentami, jest zwiedziony.

Prawdziwy uczeń Chrystusa nigdy nie przestaje być uczniem.
Tylko uczeń uczy się i poznaje nieskończoność.
Tej świadomości brakuje wielu tzw. chrześcijanom i grupom religijnym.

Sam Jezus powiedział:
Ew. Jana 16:12, Biblia Warszawska
Mam wam jeszcze wiele do powiedzenia, ale teraz znieść nie możecie;

To są słowa, które wyraźnie mówią, że jest jeszcze wiele do poznania, ale tylko dla otwartych i chętnych, i odważnych, gotowych na zmiany, ciągły postęp z prawdy w prawdę.
Leniwi i gnuśni, idący na łatwiznę skrystalizowanych poglądów, powszechnych interpretacji, nie mają możliwości doświadczania przechodzenia z prawdy w coraz głębszą prawdę.
Z prawdy w prawdę, aż osiągną boskie eony, wyżyny, drogi, po których porusza się Bóg Ojciec.

JUDEOCHRZEŚCIJAŃSTWO i JUDEOPOGANOCHRZEŚCIJAŃSTWO

Ten wpis jest kontynuacją poprzednich wpisów, które razem tworzą bardzo skrótowy opis dziejów świata.
Linki do poprzednich wpisów wg kolejności to: DZIAŁO FOTONOWE SYSTEM ADMINISTRACJICIEMNOTA OŚWIECENIENARÓD WYBRANY PRAWDA CZY FAŁSZ?
MESJASZ i CELE MISJI

Żydzi, którzy uwierzyli w ewangelię Jezusa, byli przesiąknięci naukami ówczesnych władz religijnych, które kontynuowały prawo Mojżesza oraz dodały, z tego co mi wiadomo, ponad 600 dodatkowych przepisów.
Uczniowie Jezusa próbowali, i jak widać po części skutecznie, udowodnić, że Jezus zmartwychwstał. To przesłanie stało się głównym nauczaniem w pierwszym okresie tzw. chrześcijaństwa. Powszechnie wierzono, że Jezus zaraz przyjdzie i zakończy istnienie tego świata. W tym czasie wszelkie nauki Jezusa były przekazywane ustnie i nie raz wypaczane i zniekształcane. Wiara w rychłe przyjście Jezusa wywodziła się właśnie z takich przekazów jak:

Ew. Mateusza 10:23, Biblia Warszawska
… Zanim zdążycie obejść miasta Izraela, Syn Człowieczy przyjdzie.

Gdyby to były prawdziwe wypowiedzi Jezusa, to tak by się stało. Do dzisiejszych czasów to byśmy zdążyli nie tylko obejść miasta, ale i wszystkie psie budy itp.
Ta wiara pociągnęła za sobą ruinę wielu bogatych rodzin, które uwierzyły naukom uczniów Jezusa.
Sprzedawali wszystkie swoje majętności i zbierali się w oczekiwaniu na rychłe materialne przyjście Jezusa.
Które do dzisiaj się nie wydarzyło, a trzeba dalej żyć.
Uczniowie zamiast głosić ewangelię Jezusa, uczyli ewangelii o Jezusie Chrystusie i udowadniali, że On zmartwychwstał.
Żeby podkreślić dla Żydów wagę Jego życia na Ziemi, przyrównano go do Baranka Paschalnego i doskonałej ofiary za grzechy ludzkie. Uczniowie nie pojęli nauki Jezusa aż do końca Jego życia.
Dlatego rozumiem wypowiedź Jezusa:

…Tylko czy Syn Człowieczy znajdzie wiarę na Ziemi, gdy przyjdzie?
Ew. Łukasza 18:8, Biblia Warszawska

Cel i misja wiary, jaką krzewił sam Mistrz Jezus, została wypaczona.
Zrobiono z Jezusa doskonałą ofiarę przebłagalną. Czyli nie pojęto Jego nauk o Ojcu.
A jednak z czasem i ta doskonała ofiara nie była już taka doskonała, bo okazało się, że pod wpływem judaizmu, wcześni chrześcijanie ulegali zakazom, nakazom i po części prawu judaizmu.

Tak powstali judeochrześcijanie.
Taka hybryda, mieszanka poglądów, nawzajem się wykluczających.
Nie trzeba być bystrym, by zobaczyć obraz tej mieszanki. Wystarczy być otwartym na Ducha Prawdy i ten wprowadza we wszelką prawdę, ale wprowadza tylko tego, kto jest „godzien”, czyli szuka prawdy bez względu na konsekwencje i jest gotowy porzucić swoje błędne przekonania.

Wielu modli się o prowadzenie Duchem, ale nie chcą słuchać tego Ducha. I nie mogą pojąć o co chodzi, że drepczą w miejscu. Drepczą, bo sami nie pozwalają, by Duch wyzwolił w nich synostwo boskie, więc tkwią w samooskarżaniu się, stawianiu sobie i innym bezsensownych warunków, krytykują się i żyją w strachu zwiedzenia. Ktoś taki na pewno jest „niegodny”, by pojąć wolność, jaką daje Duch.

Z czasem zaczęto spisywać dzieje Jezusa.
Ewangelii powstało mnóstwo. Fantazja i wyobraźnia niosły różne „wieści” na temat Jezusa życia i nauk na Ziemi.
W tym czasie, judeochrześcijanie zajęli się dobrym kawałem świata tzw. pogańskiego i nauczali nie-żydów ewangelii o Jezusie Chrystusie. Doszło do mieszanki wierzeń pogańskich i judeochrześcijańskich, i powstał nowy twór – chrześcijaństwo, obejmujące wszystkich ludzi, którzy uwierzyli w Jezusa Chrystusa jako doskonałą ofiarę, jako zbawiciela poprzez to, że umarł za wszystkich ludzi. I ta nauka do dzisiaj po części została, ale dołączyło do niej wiele pogańskich zwyczajów i poglądów, które można spotkać w dzisiejszych chrześcijańskich kościołach.
Zmodyfikowano tzw. Nowy Testament do 4 ewangelii i włączono, w przeważającej liczbie, listy Pawła do ówczesnych kościołów. Obecnie, prawie całe chrześcijaństwo protestanckie opiera się na naukach Pawła.
Jezus głosił, byśmy wszystkim wybaczali i nikogo nie przeklinali.
Paweł odważył się powiedzieć, że każdy, kto będzie wyznawał i uczył innej ewangelii niż on, niech będzie przeklęty.
No i późniejsze chrześcijaństwo podchwyciło tą naukę i przeklinano, i wyklinano się powszechnie, jak kto chciał.

Wypowiedzi Pawła:

List do Galacjan 1:8, Biblia Warszawska
Ale choćbyśmy nawet my albo anioł z nieba zwiastował wam ewangelię odmienną od tej, którą myśmy wam zwiastowali, niech będzie przeklęty!
List do Galacjan 1:9, Biblia Warszawska
Jak powiedzieliśmy przedtem, tak i teraz znowu mówię: Jeśli wam ktoś zwiastuje ewangelię odmienną od tej, którą przyjęliście, niech będzie przeklęty!
1 List do Koryntian 16:22, Biblia Warszawska
Jeśli kto nie miłuje Pana, niech będzie przeklęty! Marana tha.

Jak to kontrastuje z naukami Jezusa i Jego przykładem, że w ostatniej godzinie swego życia na Ziemi wołał do Ojca:

A Jezus rzekł: Ojcze, odpuść im, bo nie wiedzą, co czynią.
Ew. Łukasza 23:34, Biblia Warszawska

Nie wszyscy uczniowie jednak odeszli od nauk Jezusa.
Czytając ewangelię Jana i jego listy, pomimo, że zostały zmodyfikowane, widać wyraźnie Ducha Jezusa.

W liście Judy widać wyraźnie ostrzeżenie przed przekleństwami:

1:8 Pomimo to ludzie ci, hołdując urojeniom, podobnie kalają ciało swoje, pogardzają zwierzchnościami i bluźnią istotom niebieskim.
1:9 Tymczasem archanioł Michał, gdy z diabłem wiódł spór i układał się o ciało Mojżesza, nie ośmielił się wypowiedzieć bluźnierczego sądu, lecz rzekł: Niech cię Pan potępi.
1:10 Ci zaś bluźnią przeciwko rzeczom, których nie znają, natomiast rzeczy, które w naturalny sposób jak nierozumne zwierzęta poznają, gubią ich.

To są tylko nieliczne przykłady z rzeszy zmienionych i wypaczonych idei Jezusa.
Jednak nie można myśleć, że straciliśmy te 2 tys. lat.
To był okres rozwoju i naturalnych błędów.
Istotne jest to, by nie trwać w tych błędach, tylko rozwijać się dalej.
I wydaje się, że Duch znalazł bat przymusu do rozwoju, a jest nim inteligencja tych ludzi, którzy uważają się za niewierzących i ateistów. Wielu z nich jest bardzo inteligentnych, bystrych, wnikliwych, rozsądnych i bardzo uprzejmych. W piękny i konsekwentny sposób potrafią walczyć o swoje poglądy i zasady, i mają przy tym dużo sił duchowych, niezłomności, wytrwałości oraz wiary w powodzenie.
A tego właśnie brakuje tym, co się uznają za spadkobierców nauk Jezusa.
Więc Duch działa, jak chce i mobilizuje siły duchowe tam, gdzie chce.

Mamy za sobą okres wielu błędów i wypaczeń, ale przed sobą przyszłość pełną nadziei i nie jesteśmy sami na tej drodze, całe korpusy istot duchowych, cała duchowa administracja Ziemi, Duch Prawdy jest z nami i pracuje nad tym, by polepszyć nam warunki życia, te materialne i przede wszystkim te duchowe, bo one decydują o naszym istnieniu.
Nie patrzmy ciągle za siebie, ale przed siebie.

Przedstawiłem w wielkim skrócie, w poprzednich wpisach, że stworzono 7 wszechświatów, w jakim celu – jeszcze nam nie objawiono, bo nie potrafilibyśmy tego pojąć. To tak, jakby telefon komórkowy pokazać jakiemuś świeżo odkrytemu dzikiemu plemieniu z buszu.

Przedstawiłem 7 wszechświatów i nasz wszechświat wraz z jego administracją oraz tym, że wielki władca tego świata, Lucyfer, wraz z jego bliskim zespołem, uznali SAMOSTANOWIENIE
Kiedy okazało się, że jest to zgubna idea, duma i pycha nie pozwoliły im się wycofać z błędnej idei. Więcej, zawiść i złość sprawiły, że te lojalne dotąd istoty stały się złośliwe i działały na szkodę niebios i ludzi, przez to, że nauczały ludzi bezprawia i okrucieństwa, a wszelkie przejawy porządku wypaczali różnymi poglądami i naukami.
Ludzkość, aby nie być pod wpływem tych sił duchowych, została odłączona od „sieci’ , od Ducha. Na Ziemi został korpus materialnych, niewidzialnych istot, stojących po stronie buntu, odpowiedzialnych za późniejsze tzw. opętania ludzi chorych i słabych psychicznie.

Opisałem, że z misją ratunkową przybył na Ziemię Melchizedek i ten zapowiedział przybycie w przyszłości syna Boga, który wyzwoli ludzkość i przyniesie zbawienną informację. Potem był okres różnych doświadczeń i przybył Jezus Chrystus. Głosił nauki o Ojcu i synostwie. Tak zaawansowane nauki, że nawet uczniowie nie potrafili ich pojąć.

Świadomość ludzka miała za sobą tysiącletnie doświadczenia złośliwych bóstw, żądających krwawych ofiar i trudno było nagle się przestawić, na Boga Ojca, pełnego dobroci i miłości oraz miłosierdzia. A nauka o boskim synostwie człowieka to już był odpał. Nie pojęli tej nauki kompletnie. Jezus przybył na Ziemię, do państwa żydowskiego, na kilkadziesiąt lat przed jego zniknięciem z mapy świata.  Gdyby miał urodzić się w państwie żydowskim, to jeśli nie przed 70- tym rokiem, to dopiero mógłby po II wojnie światowej, kiedy powstało odrodzone państwo IZRAEL.

Jego ewangelia dopiero teraz nabiera rozmachu i przed nami wspaniała przyszłość. Będziemy oglądać uświadomionych synów bożych i ich siłę i moc. Tych, co wyzwolili się z samokrytycyzmu i uwierzyli Duchowi Jezusa.

W SYNOSTWIE BOSKIM tkwi potęga i moc przyszłości. To jest ta wiara, o jakiej mówił Jezus:

…Tylko czy Syn Człowieczy znajdzie wiarę na Ziemi, gdy przyjdzie?
Ew. Łukasza 18:8, Biblia Warszawska

MESJASZ i CELE MISJI

Ten wpis jest kontynuacją poprzednich wpisów, które razem tworzą bardzo skrótowy opis dziejów świata.
Linki do poprzednich wpisów wg kolejności to: DZIAŁO FOTONOWE SYSTEM ADMINISTRACJICIEMNOTA OŚWIECENIENARÓD WYBRANY PRAWDA CZY FAŁSZ?

Na Ziemi, w izraelskiej wiosce Betlejem, rodzi się Jezus, pierworodny syn Marii i Józefa. W rzeczywistości jest to syn pierworodny Boga Stwórcy. Jest to Jego już ostatnia, siódma misja doświadczeniowa na stworzonych przez siebie światach. Ta ostatnia misja jest szczególna. Poprzednie 6 były to inkarnacje w dorosłe ciała istot stworzonych na różnych 6-ciu światach rozwojowych. Przybywał w ciele dorosłego osobnika i po wykonaniu misji odchodził.

Tym razem, z pewnych powodów, warunki były inne. Uzgodniono w radach najwyższych niebios, że Syn narodzi się w ciele niemowlaka tak samo, jak rodzą się dzieci ziemskie i będzie dorastał pozbawiony prerogatyw Stwórcy, biblijnie mówiąc: bez mocy i chwały niebios. Ustalono, że nie będzie miał świadomości swego pochodzenia, kim jest, ani wiedzy niebios. Ma sam dojść do poznania tego kim jest, sam nawiązać kontakt z niebiosami i wszelkimi istotami domen niebiańskich, a przede wszystkim nawiązać kontakt z Ojcem w Niebiosach. W ten sposób ma pokazać ludziom drogę oraz udowodnić im, że przy pewnym rodzaju świadomości, możliwe jest osiągnięcie z nizin wysokiego Nieba. Jego misja to odkryć Ojca i objawić światu, że Ojciec jest dobry i kocha wszystkich ludzi, i że wszyscy ludzie są Jego dziećmi. Objawić i ostrzec, że wszelkie inne myślenie na temat Boga i pochodzenia ludzi jest bezsensowne, i nie ma podstaw prawdy, a skutkiem takiego poglądu jest zadawany samemu sobie ból śmierci duchowej, inaczej samookaleczenie, nie mające żadnego związku z pokorą czy uniżeniem. Jego misją jest wykonywanie woli Ojca aż do końca życia na Ziemi, bez względu na to, jaki on będzie.

Była to już siódma i ostatnia misja Syna Boga, która miała osądzić bunt Lucyfera, udowodnić, że idea Lucyfera nosi znamiona śmiertelnej choroby duchowej oraz udowodnić, że On Syn Boga nie jest samozwańczym królem, ale w pełni może sprawować tą rolę, ponieważ we wszystkim jest doświadczony. Dlatego Jezus na krzyżu zawołał w ostatniej chwili swojego życia: „WYKONAŁO SIĘ”, po prostu dokonał siódmego obdarzenia światów, jakie sam stworzył, a siódme, ostatnie obdarzenie sobą dokonał na Ziemi, gdzie bunt zasiał największe spustoszenie.

Jezus swoją postawą udowodnił, że jest możliwy kontakt człowieka z Bogiem na zasadzie miłości Ojciec – syn. Pokazał ludziom drogę do Ojca, objawił Jego prawdziwy charakter i pokonał wszelkie trudności, zwyciężając w ten sposób świat kłamstwa.
Zanim tego dokonał, narodził się jako normalne dziecko i dorastał jak wszyscy chłopcy. Jego wewnętrzna natura zadawała mu wiele pytań na temat życia, sensu istnienia, poznawał mechanizmy wszechświata i świata, w jakim żył. Podstawą  rozwoju okazał się okruch Ducha Boga, jaki każdy człowiek posiada w sobie. Nawiązał kontakt z tym Duchem i prowadzony w umyśle przez tego Ducha, przez kolejne lata, pojął istotę i sens życia, przyrodę i jej naturę, stąd np.: znał zwyczaje ryb i wiedział gdzie i kiedy łowić ryby. We wszelkiej wiedzy był bardzo wnikliwy i bystry. Bardzo dobrze znał się na stolarstwie, produkcji łodzi, gospodarce itp. Jednak najbardziej korzystną dla nas wiedzą była Jego wiedza na temat świata duchowego, z którego pochodzimy, a z którym straciliśmy kontakt i pogrążyliśmy się w ideę niewolnictwa i bezprawia. Jezus wzrastał w poznawaniu świata i swojej tożsamości. Aż do czasu, kiedy pojął w pełni i uświadomił sobie, że jest Synem Boga i wtedy zaczął rozpoznawanie swojej misji. Mamy to zapisane w Biblii w bardzo skrótowej formie:

Ew. Łukasza 2:52, Biblia Warszawska
Jezusowi zaś przybywało mądrości i wzrostu oraz łaski u Boga i u ludzi.

Wszyscy późniejsi ludzie, jakich spotkał w ostatnich dniach swojego życia, byli to jego bliscy lub dalsi znajomi, z jakimi się zapoznał właśnie na tej drodze rozwoju. Annasz i Kajfasz byli jego kolegami, znajomymi z dzieciństwa. Kobieta przyłapana na cudzołóstwie była jego dawną koleżanką, a jej mąż stręczyciel jego kolegą, z którym razem bawili się w dzieciństwie na podwórku. Rzymski setnik i kilku innych rzymskich urzędników rozpoznało w nim mądrego młodzieńca, który kilka lat wcześniej, przebywając w Rzymie, zaciekawił swoim sposobem patrzenia na życie wielu obywateli tego miasta oraz przyjezdnych kupców, którzy zapraszali go do swoich miast.

Jezus przebył drogę, jaką potem szli, po Jego zmartwychwstaniu, apostołowie i odnosili sukcesy, ponieważ wiele lat wcześniej miastami tymi poruszył Jezus, zwany młodym uczonym, który przemawiał publicznie do ludów w tamtejszych amfiteatrach i miejscach publicznych rozważań i ożywił w tych ludziach pragnienie poznania Boga jako Ojca. Heroda znał osobiście, ponieważ Jego ziemski ojciec Józef zginął w wypadku na budowie Heroda. Jezus jako młodzieniec, teraz głowa rodziny, negocjował z Herodem warunki odszkodowania za śmierć Józefa. Rozmowa z Jezusem wywarła wtedy na Herodzie ogromne wrażenie. Ten to Herod wiele lat później, kiedy aresztowano Jezusa jako złoczyńcę,  był bardzo ciekaw Jezusa i chciał z nim rozmawiać, ale się zawiódł, Jezus już nie był skory do rozmowy, milczał.

Kiedy Jezus zaczynał publiczną działalność, objawiającą Boga jako Ojca, a ludzi jako Jego synów, ta nauka była z jednej strony przez prosty lud przyjmowana jak balsam na ranę, a z drugiej strony przez religijnych uczonych jako bluźnierstwo.

Powszechnie uważano, że istnieje grzech pierworodny, zmywany, przebaczany przez Boga, kiedy człowiek składa krwawe ofiary ze zwierząt. Prorocy jak Ezechiel, Izajasz, Jeremiasz itd. mówili, że to nie ma żadnego znaczenia przed Bogiem. Potem przyszedł Jan Chrzciciel, głoszący przebaczenie grzechów przez chrzest wodny. Czekające na Mesjasza społeczeństwo przystałoby na każdy warunek i uznano nauki Jana za właściwe, i sami kapłani udawali się nad Jordan, by dać się chrzcić.

Potem przyszedł Jezus i przebaczał, i ogłaszał przebaczenie bez żadnej ofiary i ceremonii. Przebaczenie na podstawie uświadomienia prawdy przez błądzącego syna Boga, jakim jest każdy człowiek. To już dla kapłaństwa i uczonych w piśmie była za bardzo zaawansowana nauka i została uznana za „twardą mowę”, a w końcu odrzucona jako bluźnierstwo.

Izrael był pod rzymską okupacją już wiele lat. Działały dwie silne frakcje religijne: saduceusze i faryzeusze, i obie one odcisnęły piętno swoich nauk i zrozumienia pism na ówczesnych ludziach. Oczekiwano Mesjasza, ale jako Pana i władcę, przewodnika i wojownika, który wyzwoli Izraela z rąk okupanta i Izrael zapanuje nad całym światem. Oczekiwano na władcę silnego, cudotwórczego, doskonałego dowódcę wojskowego.

W tym okresie wierzono bardzo mocno, że podstawą problemów ludzi jest grzech pierworodny. Wierzono, że grzechy można usunąć tylko składając w świątyni krwawą ofiarę ze zwierząt. Tuż przed rozpoczęciem działalności przez Jezusa, Jan Chrzciciel głosił ideę przebaczenia grzechów przez chrzest wodny. Pomimo, że ta nauka nie miała podstaw w prawie Mojżeszowym, to została uznana przez uczonych saduceuszy i faryzeuszy, i dołączona do już istniejących, dodatkowych ponad 600 przykazań, zaleceń itp.

Był to też czas powszechnej wiary, że ubóstwo jest karą od Boga, a dobrobyt nagrodą za przykładne, pobożne życie.
Stąd możemy przeczytać w Biblii przykład fałszywego samousprawiedliwienia, gdzie faryzeusz dziękował w świątyni Bogu, że nie jest taki, jak ten obok celnik, co jest….taki to, a taki….
Dawanie jałmużny i modlenie się publicznie było uznawane za przejaw duchowości, a nie pychy i obłudy, nie mającej nic wspólnego z prawdziwą duchowością.
Powszechnie w Izraelu wierzono, że synowie muszą cierpieć za grzechy ojców, stąd przysłowie:

Ks. Ezechiela 18:2, Biblia Warszawska
Dlaczego to używacie między sobą przysłowia o ziemi izraelskiej: Ojcowie jedli kwaśne grona, a zęby synów ścierpły?

Więcej, Izraelczycy, i to także z najbliższego otoczenia Jezusa, wierzyli w reinkarnację i karmę, i kiedy ujrzeli człowieka ślepego od urodzenia, zadali pytanie Jezusowi:

Ew. Jana 9:2, Biblia Warszawska
I zapytali go uczniowie jego, mówiąc: Mistrzu, kto zgrzeszył, on czy rodzice jego, że się ślepym urodził?

Dla nich powód ślepoty był oczywisty, albo rodzice zgrzeszyli, to jako karę dostali ślepego syna, albo on w poprzednim życiu zgrzeszył, więc jako karmę dostał życie ślepca od urodzenia.
Innego wytłumaczenia nie mieli, nie brali pod uwagę jeszcze trzeciej wersji:

9:3  Odpowiedział Jezus: Ani on nie zgrzeszył, ani rodzice jego, lecz aby się na nim objawiły dzieła Boże.

Bóg był traktowany przez Izraelczyków jako Święty, niedostępny i nieosiągalny. Powszechnie wierzono, że Izraelczycy są dziećmi Abrahama. Więc twierdzenie Jezusa, że są dziećmi Boga, spotkało się z wielkim oporem, takim, jaki przejawił Lucyfer, Diabeł i Szatan, i dlatego w pewnym momencie, kiedy ten opór nabrał na sile, Jezus powiedział, że każdy, kto wyznaje taką wiarę, jest synem Diabła, który bezpośrednio reprezentował interesy człowieka i był odpowiedzialny za rozwój świadomości ludzi wg standardów niebios. Diabeł odrzucił własne synostwo boskie, idąc za SAMOSTANOWIENIEM , i do tego samego skłonił ludzkość, przez co stał się ojcem odstępstwa i fałszu.
W umocnienie wiary w synostwo Abrahama była zaangażowana fałszywa pokora i uniżenie.
Za bluźnierstwo więc uznano wypowiedź Jezusa, że jest Synem Boga.

Uczeni w piśmie podzielili ludzi, szufladkując ich do błogosławionych i przeklętych.
Powszechnie pogardzano cudzołożnicami, celnikami, trędowatymi i wszelkiej innej maści grzesznikami, jako tymi, co ponoszą karę za swoją bezbożność.
Duchowość faryzeuszy i saduceuszy była tak niska, że nie widzieli nic złego w tym, że karmią się pychą i dumą modlitw na rogach ulic lub publicznym, głośnym dawaniem jałmużny. Dla nich pogarda do innych ludzi była czymś naturalnym, nie przyszło im do głowy, że taka duchowość jest płytka i bezduszna.

Był to także okres rozkwitu wielu nauk filozoficznych ościennych narodów. Najwięcej na tym polu działali Grecy. Powstało wiele szkół filozoficznych, które próbowały tłumaczyć jak radzić sobie w tym ciężkim życiu.
Jednym ze sposobów, jakie głosili np. asceci, było wyzbycie się pragnień i uczuć. Do ascetów należał późniejszy apostoł Paweł, który pod wpływem nauki ascetów pisał, że jest w stanie żyć w dobrobycie i w ubóstwie, że potrafi być najedzony i głód cierpieć bez narzekania. Kiedy uwierzył w nauki Jezusa, do swojej wiary ascetycznej dołączył, jak wisienkę na torcie, Jezusa Chrystusa, Nim tłumacząc swoją wytrwałość i umiejętność adaptacji do środowiska.

Jezus rozpoczął działalność w trudnych warunkach. Postanowił, że celem Jego służby jest objawienie natury Boga i objawienie ludziom synostwa boskiego, że są synami Boga. To były dwa główne cele Jego misji. Sam o sobie Jezus mówił, że jest synem człowieczym, czyli człowiekiem. Był to doskonały człowiek, który połączył się z Duchem Boga i odkrył w sobie synostwo boskie, i przez to zjednoczył się z Bogiem, swoim Ojcem i stali się jedną istotą. Dlatego Jezus mówił: „kto widział mnie, widział Ojca”, „kto mnie słucha, słucha Ojca”, „ja i Ojciec jedno jesteśmy”, „kto gardzi mną, gardzi Ojcem, który mnie posłał na świat”.

Jezus wiedział, że królestwo Boga jest duchowym mocarstwem, więzią, ideą, spajającą rozwojowe światy. Tą ideę królestwa duchowego i jego siły chciał krzewić na Ziemi, na podstawie głoszenia o tym królestwie. Postanowił, że nie będzie się posługiwał płytką, nic nie znaczącą formą władzy nad materią, prerogatywy Stwórcy, czynienie znaków i cudów. Jak sam twierdził, jest to tylko pokaz wyspecjalizowanych umiejętności.

W tamtych czasach Izrael był głodny cudów, znaków i uzdrowień. Powszechnie wierzono, że tylko człowiek pochodzący od Boga może takie rzeczy robić i czynienie takich cudów i uzdrowień jest dowodem posłannictwa boskiego. Na ironię, pomimo stawianych sobie warunków, ludzkie serce Jezusa, w połączeniu z boską miłością, wywoływało cudotwórcze i uzdrowieńcze działanie. Jednak nauki Jezusa były tak zaawansowane duchowo, że zostały uznane za zwiedzenie i Żydzi, pomimo swojej wiary w posłannictwo boskie, poprzez dokonywanie znaków i cudów, stworzyli sobie nową teorię, mianowicie zaczęli głosić, że Jezus jest sługą Belzebuba i dlatego czyni cuda. W ten sposób podeptali swoje wcześniejsze poglądy i wytłumaczyli sobie moc Jezusa jako sługi Zła po to, by nie uznać Jego autorytet, po prostu nie odpowiadał im On. Bezsens, po co upierać się przy czymś, co jest skazane z czasem na zniszczenie i śmierć. Niestety dzisiaj taka forma myślenia dalej obowiązuje w pewnych kręgach. Jezus, świadomy tego faktu, powiedział na temat ich obłudy i głupoty, że podobni są do dzieci na rynku, którym nic nie odpowiada.

Ew. Łukasza 7:32, Biblia Warszawska
Podobni są do dzieci, które siedząc na rynku wołają jedne na drugie tymi słowy: Graliśmy wam na piszczałce, a nie tańczyliście, nuciliśmy pieśń żałobną, a nie płakaliście.

Czytając cztery ewangelie o Jezusie, zawsze zastanawiało mnie, dlaczego Jezus czynił cuda i uzdrawiał, a potem znikał na jakiś czas lub prosił, by ci, co zostali uzdrowieni, nic o tym nie mówili.
Dziwiłem się temu dopóki mieszkańcy niebios mi nie opowiedzieli szczegółowo, jakie wartości Jezus przejawiał.

Dla Niego najważniejsza była wiara w synostwo, przemiana świadomości. Zdrowie fizyczne człowieka nie miało znaczenia. Jednak był On Bogiem, mieszkającym w ludzkim ciele i spojonym z ludzkim umysłem. Trudno mu było panować nad taką kompilacją boskości i człowieczeństwa w obliczu, kiedy stanęli przed Nim ślepi, chorzy, trędowaci itp.

Pewnego dnia stanęły przed Nim rzesze takich ludzi. Spojrzał na nich, w jakiej nędzy są, i uświadomił sobie, że ich stan jest skutkiem zawiedzenia pokładanego zaufania, sprawcami tego byli Jego synowie, administratorzy niebios i Ziemi. Jego ludzkie serce, w połączeniu z miłością Boga i boskim gniewem na skutki buntu, wywołało falę mocy Bożej tak, że w jednej chwili ponad 600 osób zostało w cudowny sposób uzdrowionych. Jezus, zaszokowany swoją reakcją, szybko oddalił się od tłumów i pozostawił swoich uczni z tymi tłumami.

Dłuższy czas Go nie było. W tym czasie ci, co byli zdrowi, odeszli do domów, chorzy zostali. Zostali też zdezorientowani uczniowie. Jezus w samotności rozważał i radził się Ojca, by dał mu mądrość, jak panować nad emocjami, które wywołują falę współczucia, która wytwarza cudotwórcze moce. Uznał, że uzdrowienia i cuda zwrócą na Niego uwagę ówczesnych władz religijnych i świeckich. A On nie szukał rozgłosu. Miał plan głoszenia mocy ewangelii powoli, od domu do domu, od miasta do miasta. Rozgłos cudotwórcy był mu nie potrzebny. Dlatego prosił ludzi, których uzdrowił, by nie mówili nikomu o tym. Po prostu Jezus uznał, że cuda, znaki i uzdrowienia mogą zagrozić Jego misji objawienia światu Ojca, a ludziom synostwa.

Po tych rozważaniach wrócił jednak do uczniów i zastał ich z chorymi, a zdrowi odeszli. Świadomy tego, co się stało, powiedział do uczniów, że te uzdrowienia nie przyniosły chwały królestwu Ojca, bo ludzie są zainteresowani tylko swoim zdrowiem fizycznym, nie interesuje ich zdrowie duchowe, ale te właśnie jest najistotniejsze. On głosi wartości żywe i wieczne, a ludzie są zainteresowani tylko doczesnością, wobec tego, posługa uzdrowienia nie przydaje nowych członków królestwu Boga.

Jezus prowadził dalej swoje nauczanie, wzbudzając swoimi naukami wzburzenie i kontrowersje w prostym ludzie i uczonych w piśmie. Jezus był świadomy, że uznali Jego nauki za zwiedzenie, a uzdrowienia, jakie czynił, za dzieło diabła.

Więc wymyślił jeszcze jedną kontrowersyjną sytuację. Wykorzystał wiarę uczonych w piśmie w to, że tylko człowiek posłany od Boga może uzdrowić ślepego od urodzenia. Więc uzdrowienie ślepego od urodzenia jest dowodem posłannictwa boskiego. I Jezus z Ojcem przystał na ten warunek ludzi i uzdrowił ślepego od urodzenia. No cóż, wywołało to konsternację u władz religijnych, ale i tak, pomimo tak oczywistego spełnienia warunku, narzuconego przez władze religijnie, Jezus został odrzucony jako posłaniec Boga. To był, tak naprawdę, sąd nad nimi samymi. Wydawało im się, że mają jakąś władzę i mogą decydować, a byli obłudni i niewierni swoim własnym zasadom, przez co sami się pogrążyli w swoich zasadach. Udowodnili tym stanowiskiem, że dalecy są od pokory i chęci choćby służenia Bogu na warunkach Boga.

Mógłbym wiele pisać o Jezusie z tego, co mi pokazano, ale nie chcę się rozpisywać. Fałsz i obłuda religijnych przywódców doprowadziła Jezusa na krzyż, gdzie umarł i zmartwychwstał. Dla uczniów był to ogromny szok. Wg nich misja Jezusa skończyła się niepowodzeniem.

Jednak po zmartwychwstaniu Jezusa narodziła się nowa idea. Uczniowie odeszli od nauk Jezusa i od Jego ewangelii, i zaczęli głosić ewangelię o Jezusie Chrystusie. Na początku było niewinnie, chodziło o podkreślenie zmartwychwstania Jezusa, potem potoczyło się w całkiem innym kierunku. Misja Jezusa została przerwana i spaczona przez wielu Jego uczniów. Nie wszyscy zeszli na tą drogę „nowej” ewangelii. Jan pozostał wierny.

Jednak judeochrześcijanie z czasem pozmieniali znaczenie wypowiedzi Jezusa i zapisali wiele zmienionych, wg ich rozumowania, wypowiedzi Jezusa. Dopasowali do swojej świadomości nauczanie i zapisane teksty, które w późniejszych wiekach znowu zostały zmodyfikowane i do dzisiaj przetrwały mocno okrojone i zmienione.

O tych zmianach napiszę w następnym wpisie.

DOGMATY

Ew. Łukasza 18:8, Biblia Warszawska
…Tylko czy Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?

To są słowa Jezusa Chrystusa, kiedy przebywał na ziemi w czasie swojej misji.
Od kiedy je usłyszałem aż do pewnego dnia zawsze zastanawiałem się o czym On mówił.
Myślałem sobie: no to Jezus zostanie zaskoczony jak wróci, bo jest tyle ludzi wierzących, protestanckie kościoły chrześcijańskie są pełne ludzi. Uznawałem, że w kościele katolickim nie ma wierzących, ale i z czasem tam znalazłem ludzi, którzy wierzą. Myślałem sobie: jest wiara na ziemi, jest pełno wierzących, więc pytanie Jezusa jest nieaktualne.
Moje myśli, nadzieja i poglądy na ten temat zostały rozwiane w mig, jak usłyszałem słowa:
„to nie jest wiara, to są dogmaty”
.

Zrozumiałem, że całe chrześcijaństwo wierzy w dogmaty, ale i to zostało rozwiane i zobaczyłem, że to nie chodzi o wiarę w dogmaty, zobaczyłem, że tutaj niebiosa nie używają w ogóle słowa wiara, to jest życie wg dogmatów.
Słowo wiara wg niebios oznacza zaufanie Bogu, poleganie na Bogu, czynienie Jego woli, czczenie Go w duchu, jako prawdę.

Usłyszałem takie słowa: „Utworzyli sobie dogmaty i wszystko dopasowują do tych dogmatów, jak puzzle, jeśli coś nie pasuje do dogmatu, to zostaje odrzucone, uważają, że wierzą, a ich wiara nie ma nic wspólnego z wiarą oprócz nazwy, to nie jest żywa wiara, to jest brak zaufania do Ducha Boga, obrażają Go i zasmucają, wydaje im się, że podobają się Bogu, a zapomnieli, że ten, kto ufa i wierzy Bogu podoba mu się. Sam Bóg powiedział:
List do Hebrajczyków 10:38, Biblia Warszawska
A sprawiedliwy mój z wiary żyć będzie; lecz jeśli się cofnie, nie będzie dusza moja miała w nim upodobania.
Przez to, że żyją wg dogmatów, przestali się rozwijać i nie szukają Boga ani Jego dróg, mają swoje dogmaty i żyją wg nich, przez co stali się zamknięci na nowe głębsze duchowe ekspresje, stali się głusi i otępiał ich umysł, a mówią o sobie „jestem wierzący”. Kiedy przychodzi do nich ktoś, kto prawdziwie wierzy i został oświecony z niebios, nie przyjmują go i odrzucają go, bo to co mówi nie pasuje do ich dogmatów, sami pozbywają się życia, proszą Boga o Jego głos, a kiedy On posyła swoje usta, oni je odrzucają, bo nie pasuje mowa do ich dogmatów, sami sobie zadają gwałt”.

Zrozumiałem przekaz i zobaczyłem, zrozumiałem pytanie Jezusa Chrystusa:
…Tylko czy Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?

Zrozumiałem, że nie zawsze nazwa pokrywa się z tym, co ona reprezentuje.
Pojąłem znaczenie słowa „wiara” wg miary niebios.
Zawsze wiedziałem, że kontakt z Duchem Świętym gwarantuje życie w prawdzie, ale teraz dogłębnie zrozumiałem jak bardzo ważny jest osobisty kontakt z Duchem Świętym, to tak, jak każdy z nas ma indywidualny kontakt z powietrzem, które wdychamy, nikt za nas nie oddycha.
Tak jak mi pokazano jakiś czas temu, że wielu będzie zaskoczonych i rozczarowanych, bo mniemali, że wejdą do niebios z tzw. palcem w …, a tutaj szok.
A co dopiero ci, co w mocy imienia Jezusa czynili cuda.

Ew. Mateusza 7:22, Biblia Warszawska
W owym dniu wielu mi powie: Panie, Panie, czyż nie prorokowaliśmy w imieniu twoim i w imieniu twoim nie wypędzaliśmy demonów, i w imieniu twoim nie czyniliśmy wielu cudów?
7:23 A wtedy im powiem: Nigdy was nie znałem. Idźcie precz ode mnie wy, którzy czynicie bezprawie.

Bezprawie, co to takiego?

Ew. Marka 11:22, Biblia Warszawska
A Jezus, odpowiadając, rzekł im: Miejcie wiarę w Boga!

Uczciwie analizując Biblię wynika z niej, że chodzi o wiarę Bogu, o wierzenie Mu i to jest wolność, prawo wolności, które jest wolne od dogmatów. Bo wiara nie ma nic wspólnego z kajdanami dogmatów.

List Jakuba 1:25, Biblia Warszawska
Ale kto wejrzał w doskonały zakon wolności i trwa w nim, nie jest słuchaczem, który zapomina, lecz wykonawcą; ten będzie błogosławiony w swoim działaniu.

SYNOSTWO BOSKIE

Dzisiaj chcę przedstawić najistotniejszą informację, decydującą o życiu i śmierci każdej ludzkiej jednostki osobowej. Pojęcie zwane SYNOSTWO BOSKIE.
Jest to zapomniana i zlekceważona ewangelia, jaką głosił Jezus Chrystus będąc na ziemi.
Dzisiaj chrześcijaństwo, podające się za spadkobiercę i kontynuatora ewangelii Jezusa Chrystusa, głosi głownie krzyż, moc krzyża, wiarę w krzyż, na którym został zabity Jezus Chrystus. W ten sposób powstała na przestrzeni wieków nowa rewolucyjna objawieniowa religia: Jezus Chrystus zbawił nas, bo umarł za nas na krzyżu. Wystarczy uczciwie spojrzeć jak wygląda dzisiejsze chrześcijaństwo i widać wyraźnie niemoc teorii mocy krzyża. Jeśli wiara w krzyż jest prawdziwa to znaczy, że zawiódł Bóg. Jednak wiemy, że On nie zawodzi. Co zatem znaczy Jego milczenie?
Jego milczenie to jest lustro informujące nas, że z nami jest coś nie tak.
Trapiły mnie te myśli i co chwilę przychodziły mi do głowy wersety z ewangelii i ze starego testamentu, aż zobaczyłem obraz na przestrzeni całego tzw. pisma świętego, całej Biblii. Wtedy, jak człowiek oglądający nocą gwiazdy na niebie, zobaczyłem przed sobą nieboskłon wersetów z Biblii, były żywe, poruszały się, wszechobecne i pojawiła się istota, która powiedziała:
Człowiek wiele może pojąć umysłem, poznać dotykiem, ale światy ducha poznaje się poprzez objawienie, Boga poznaje się poprzez osobiste indywidualne objawienie i ta sytuacja tyczy się każdego człowieka na ziemi. Dlatego Jezus Chrystus, syn Boga Najwyższego, przybył na ziemię, by objawić człowiekowi zbawienną prawdę, prawdę synostwa Boskiego każdego człowieka. Człowiek, pod wpływem upadłych zbuntowanych istot niebios, zszedł z drogi wzniosłego rozwoju duchowego, odwrócił się od swojego Stwórcy i ten stan rzeczy przyszedł zmienić Jezus Chrystus i głosił wszem i wobec, że przybliżyło się królestwo Niebios, i głosił o potędze synostwa, że synostwo Boskie jest zbawieniem i wyzwoleniem od wpływów prawdziwych ciemnych potęg, niewidzialnych nawet dla istot niebios„.

Często po takich słowach wpadam w stany głębokiego rozmyślania. Wygląda to tak, że jakaś inna istota przychodzi do mnie, a poprzednia, która komunikowała się ludzkimi wyrazami, odchodzi. Ta druga istota objawia jakby w okamgnieniu, nagle zaczynam rozumieć, widzieć, znać wszystkie argumenty za i przeciw. Jakbym brał udział w rozprawie, z tym że wszystko jest takie proste i łatwe w myśleniu. Z czasem zrozumiałem, że zostaję podłączony do jakiegoś umysłu szybko myślącego i błyskawicznie przekazującego informację. Istotne jest to, co zobaczyłem.
Wszystkie wersety poukładały mi się i powstał jeden obraz, który wytworzył u mnie silną świadomość, że jestem synem Boga i osiągnąłem to przez wiarę, dzięki ewangelii Jezusa Chrystusa. W ten sposób Jezus Chrystus został naszym wybawcą, bo pokazał nam prawdę, że wszyscy jesteśmy synami Boga i jesteśmy wezwani do zerwania z ciemnością, w jakiej żyjemy.
Świadomość synostwa Boskiego jest zbawienna, wyzwala z wszelkich więzów. Potężne istoty ciemności, ci prawdziwi, istniejący od przedczasów, zostali przez Jezusa Chrystusa wystawieni na pokaz i objawieni jako siły możliwe do pokonania, dzięki wierze w synostwo Boskie. Pokazano mi, że w naszej Biblii jest błędnie zinterpretowany, przez ludzkich tłumaczy, pewien zapis.

1 List Jana 5:12, Biblia Warszawska
Kto ma Syna, ma żywot; kto nie ma Syna Bożego, nie ma żywota.

Wg rejestrów niebios, Jezus Chrystus powiedział:

„Kto uwierzył, że jest synem Boga żyje, a kto nie wierzy, że jest synem Boga, jest martwy duchowo i tkwi w błędzie”.

Synostwo boskie uzyskuje się poprzez wiarę, uwierzenie, że naszym Źródłem, Stwórcą i Ojcem jest Bóg. Wtedy ta wiara, wzmocniona przez Ducha Świętego, rozradza się do wspaniałej świadomości SYNOSTWA BOSKIEGO. Wtedy Duch Święty informuje naszego ducha, że jesteśmy synami Boga, powiadamia nas o naszym statusie we wszechświatach, naszych prawach i obowiązkach, o danej nam władzy.

List do Rzymian, Biblia Warszawska
8:14  Bo ci, których Duch Boży prowadzi, są dziećmi Bożymi.
8:15  Wszak nie wzięliście ducha niewoli, by znowu ulegać bojaźni, lecz wzięliście ducha synostwa, w którym wołamy: Abba, Ojcze!
8:16  Ten to Duch świadczy wespół z duchem naszym, że dziećmi Bożymi jesteśmy.
8:17  A jeśli dziećmi, to i dziedzicami, dziedzicami Bożymi, a współdziedzicami Chrystusa, jeśli tylko razem z nim cierpimy, abyśmy także razem z nim uwielbieni byli.

Świadomość SYNOSTWA BOSKIEGO jest zbawienna dla całego człowieka, jego ducha, duszy i ciała.
SYNOSTWO BOSKIE jest to bardzo głębokie pojęcie i dzisiaj nie będę się o tym rozpisywał, bo zajęłoby to wiele godzin.
Świadomość tego, że jestem Synem Boga wyzwoliła mnie z przyziemności chrześcijaństwa i podniosła na wyższe poziomy rozwoju duchowego.
Jestem świadomy Synostwa Boskiego, a więc, co za tym idzie, inna wszechświatowa prawda, my wszyscy jesteśmy wobec tego braćmi.

Kiedy dobitniej uświadomiłem sobie SYNOSTWO BOSKIE, wtedy wzniosłem się na wyższy poziom duchowy i też spotkałem na tym poziomie inne rodzaje istot, głębszą wiedzę duchową. Ujawniono mi prawdziwe moce i siły wszechświatów, jak nad nimi panować i wykorzystywać ich siłę do rozwoju duchowego. Jak kierować energiami pochodzenia duchowego.
To jest ten okruch wiedzy, o którym Chrystus mówił.

Ew. Jana 16:12, Biblia Warszawska
Mam wam jeszcze wiele do powiedzenia, ale teraz znieść nie możecie;

W następnych wpisach postaram się opisać potęgę i moc świadomości SYNOSTWA BOSKIEGO.
Dzisiaj przemyślcie jeszcze raz swój stosunek do Boga, bo ten stosunek jest lustrem ukazującym naturę waszego ducha, objawia prawdę o was samych. Czasem ta prawda staje się bramą dla sił ciemności, takie istoty jak: lęk, strach, obawa, przerażenie, przywołują inne istoty ciemne jak: apatia, niechęć, gniew, zawiść, i wtedy ci pochłaniają takiego człowieka i on wpada w gniew na Boga, i zamyka się na wszystko, co jest boskie i widzi przyjemności i nadzieję w tym świecie. A to jest tylko lustro, nie ma co się wkurzać.

Wiara w SYNOSTWO BOSKIE wyzwala z mocy tych ciemnych myśli i daje prawdziwą nadzieję, wiarę, cierpliwość, wytrwałość i wzmacnia pojęcie BRATERSTWA WSZYSTKICH LUDZI.

Ciemność w obliczu naszego Ojca jest bardzo słaba, jeśli rozpatrujemy to w kategorii siły, w innych kategoriach, na innych poziomach wiedzy duchowej jest to jedność, na naszym poziomie jest to dwoistość, stworzona w celu edukacji, kształtowania nowych duchów, jakimi my jesteśmy.

Wszystko na tym świecie mówi o Bogu, ale widzi i słyszy to ten, kto wierzy w to, że jest SYNEM BOGA, ci, co nie wierzą, nad nimi działa gniew Boga w postaci wszelkiej głupoty, prowadzącej do paszczy ciemności, do władzy grzechu, do niewolnictwa.

Ew. Jana 8:34, Biblia Warszawska
Jezus im odpowiedział: Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, każdy, kto grzeszy, jest niewolnikiem grzechu.

Wystarczy uwierzyć Bogu, który poprzez Jezusa Chrystusa przypomniał nam, że jesteśmy Jego synami i ta wiara jest zbawcza, bo wytwarza świadomość potrzebną do tego, by Duch Święty rozpoczął w nas swoją pracę i prowadził nas na coraz wyższe poziomy rozwoju duchowego.

Bóg to nasze Źródło, nasz Stwórca, Wybawca, a przede wszystkim nasz Ojciec, który bardzo z nas się cieszy i chce, byśmy żyli w światłości Jego oblicza.
Wystarczy uwierzyć w ewangelię Jezusa Chrystusa i działać zgodnie z tą wiarą.
Wszelkie moce niebios, z niewidzialnym dla tego świata Duchem Świętym i Duchem Prawdy na czele, pomogą nam osiągnąć cel, zbawienie nas samych.

1 List Piotra 1:9, Biblia Warszawska
Osiągając cel wiary, zbawienie dusz.

Zbawienie to jest to samo co wybawienie.
Świadomość SYNOSTWA BOSKIEGO wyzwala od wpływów sił i mocy, w jakich tkwi ten świat, wyzwala od bezradności, lęków, obaw, frustracji, wypalenia, apatii.
Świadomość SYNOSTWA BOSKIEGO daje siły duchowe, wspomagające psychikę i umysł, obdarza kreatywnością, bezsilne umysły stają się silne, niemoc zamienia się w moc bez ograniczeń, to, co wcześniej było górą nie do pokonania teraz staje się ledwie pagórkiem, ten świat – dolina łez – zamienia się w dolinę krzemową. Ta świadomość wyzwala boskie siły i czyni każdego SYNA BOGA wolnym. Radosna wolność SYNÓW BOGA jest dostępna tylko tym, co uwierzyli Bogu, który mówi, że wystarczy uwierzyć, że jest się Jego synem. Kiedy ten doskonały Bóg dla syna jest wzorem, źródłem sił i nadziei, celem i wartością najwyższą, wtedy żadna siła nałogów, uzależnień, niemocy, tzw. złego charakteru nie jest w stanie więzić poznającego prawdę SYNA BOGA.
Im większy poziom świadomości SYNOSTWA BOSKIEGO, tym więcej światła i piękna w takiej osobie.
Piszę to z własnego doświadczenia.
Jezus Chrystus będąc na ziemi powiedział, że na sądzie ostatecznym będzie płacz i zgrzytanie zębów.
Zawsze wydawało mi się, że to z tego powodu, że ludzie zrozumieją, że źle żyli i ta świadomość ich będzie gnębić, jednak zobaczyłem tych, pięknych duchowo, wolnych Synów Boga i zobaczyłem dzień rozliczenia, jak ludzi będzie zachwycać i przerażać piękno Synów Boga. Z jednej strony ich piękno będzie wzbudzać zachwyt, z drugiej strony świadomość, że takim się nie jest, że straciło się możliwość bycia tak wolnym, kosztem złudnych niskich przyjemności i zasad życia ziemskiego, ta świadomość niemożności zmiany, straty szansy, będzie rozpaczą pomieszaną z płaczem i szokiem, co objawi się drżeniem zębów.
Jestem Synem Boga, świadomym uczestnikiem życia i tego wam życzę.
Dzięki Jezusowi Chrystusowi pokonałem ciemność w sobie, ciemność, która mnie straszyła i namawiała, bym nie zaprzątał sobie głowy sprawami wirtualnego świata ducha. Ciemność twierdziła, że świat ducha to złuda, a realia to jest to, co można dotknąć. Dzisiaj nauka twierdzi na odwrót. Ta nauka, co poznaje Boga jako moc, energię kosmiczną, ale nie poznaje Jego osobowości.
Zbawienie przez wiarę w SYNOSTWO BOSKIE.

Chmurka tagów

%d blogerów lubi to: